phronesis
@Phronesiss
İhsan Oktay Anar’ın ilk romanıymış… gerçekten müthiş. Tuhaf bir kitap ama enteresan bir şekilde bu tuhaflık bana oldukça tanıdık geldi. Çokça Filibeli Ahmet Hilmi (Amak-ı Hayal) okuyorum hissine kapıldım. Kastettiğim, içeriğin iyi bir benzerliğinden ziyade her iki kitabın da okurken ben de aynı duyguyu uyandırmasıydı.
Günümüzde kullandığı dile ve döneme bu kadar hakim bir yazar daha var mıdır, sanmıyorum. kendisinin de tanımladığı gibi “garip” bir kitap.
“Çünkü her baba oğluna bir şeyler öğretmek ister, ona doğru ve gerçek olanı göstermek ister. Oysa benim sana, düşlerimden başka verebilecek bir şeyim yoktu. O yüzden sana, şimdi elinde tuttuğun garip kitabı verdim.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
-İnsan, elidir kardeşim, anladın mı? Bizi biz yapan elimizdir. Elin, düşünceni terbiye etsin! Bütün varlığınla kendini eline ve elindeki işe ver: göz, el ve kafa hep beraber çalışmalıdır. Sonra fikrini tahsis ederek ilave ediyordu:
-El çalışmalı, öbürleri adeta fark etmeden onunla beraber yürümeli. Yani elinin emrine girmelisin.
“O halde, hâkimler! Siz de benim gibi ölümden korkmayınız, şunu biliniz ki iyi bir insana, ne hayatta ne de öldükten sonra, hiçbir kötülük gelmez, onu ve onun gibileri tanrılar daima korurlar. Benim yaklaşan sonum, sadece bir tesadüf işi değildir; tam tersine apaydın görüyorum ki ölmek ve böylece bütün acılardan büsbütün kurtulmak benim için daha değerlidir.”
