Pınar
@Pinaak
dein Bewusstsein berührt meines
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
10/10
Beğendi
·22 saatte okudu
·2024 3. kitabı
-SPOILER İÇERİR-
.
.
.
.
.
Giovanni Drago sürgün yeri sayılan Bastiani Kalesi'ne yeni atanmış genç bir teğmendir. Seni okurken "gitme şuraya" diye defalarca söylendim. Ancak kaderinde orada olman varsa elbette bunun bir sebebi vardır. Seni orada bekleyen şeyin ne olduğu kitabın kapağında var ama bunun gerçek olup olmadığını düşündüm. Tatarlar gerçek mi? Yoksa bu askerlerin sığındığı zavallı bir umut mu? Bütün ömrümü hayali bir düşmanı bekleyerek geçirir miydim?
Drago başarılı bir kariyer planlaması için kaleye giderken ta gidiş yolunda içine sıkıntı düşer. Hava, gökyüzü, kalenin yolu, duvarları, rengi, soğuk. Neyse ki kısa zaman sonra tayin isteme hakkına sahip olabileceğini öğrenir. Erkenden gitse kariyeri için kötü bir imaj çizecek ama burası da kalınacak gibi bir yer değil. Kuzeye, çöle bakmakla geçen bir ömür. Ha geldi ha gelecek diyerek boş yere kaleyi koruyan askerler. Görünürde bir çöl var ama bir yandan da dedikodular. Bazıları ses, bazıları görüntü. Orada bir şeyler var belli ama ne?
Bu merak yüzünden şehir hayatını, ailesini, güzel kadınları, eğlenmeyi hiç olmazsa daha iyi bir kariyeri geride bıraktı Drago. Zamanla arkadaş edinip kaledeki günleri daha çekilir hale getirdi. 4 sene ardından tayin istemeye niyet ettiğinde aslında kandırıldığını öğrenir. Sırf genç bir teğmen rahat dursun diye. Yaptığı seçimin bedelini orada kalarak ödedi. Ne uğruna Teğmenim? Sahiden kuzeyden birileri geliyor mu?
Aradan yıllar geçer ve kuzeyde, Tatar Çölü'nde hareketlilik başlar ama artık teğmen eski teğmen midir? Rütbesi, yetkisi, sağlığı, beraber görev aldığı arkadaşları... Hiçbir şey eskisi gibi değilse Tatar Çölü de eskisi gibi olmayacak.
Kasım'da, kış ortasında odasına vuran baharı andıran güneş bir başka renkteydi bugün. Diğer hiçbir güne benzemiyor, elbette bir şeyler
Onların talihleri, serüven, herkesin yaşamında en az bir kere çalan o mucize anı, kuzeyden gelecekti. Zamanla gitgide belirsizleşen bu uzak olasılık uğruna, koskoca yetişkin adamlar yaşamlarının en güzel bölümünü burada tüketiyorlardı.
…
Drago, onların basit sırlarını anlamıştı ve gönül rahatlığıyla kendisinin bunun dışında olduğunu, hastalığın bulaşmadığı bir seyirci olduğunu düşünüyordu.
