Kişilerin niyetine değil de sadece eylemlerine bakarsak yanılırız. Ama arkasındaki niyete baktığımızda bunun ekseriyetle “ben de varım!” deme çabası olduğunu görürüz. İnsanız, fark edilmek istiyoruz
Yaşamı uzaktan izlemenin olanağı yoktur. Hem, bilinçli iken, insan çoğunlukla bunu reddeder. İnsan çok büyük beladır. Çok büyük beladır. Sevimli bir bela. Bak mesela diye düşünüyordu zaman zaman. Topu topu kaç yıl için geliyoruz dünyaya? Yetmiş, bilemedin seksen. Yani, aslına bakarsan dünya için de, şu dünyadan gelip geçen insanlık için de, evren için de hiçbir şeyiz. Göz açıp kapayıncaya kadar gelip geçeceğiz. Ama yine de birbirimizi yiyoruz. Neden? Şu kadar basit bir geçersizliği kavrayamayancak insan var mıdır yeryüzünde? Bence yoktur. O zaman neden yiyoruz birbirimizi?
Hayatımı düşündükçe - yaşım buna müsaittir- daima kendimde seyirci haletiruhiyesinin hakim olduğunu gördüm. Başkalarının halini, tavırlarını görmek, onlar üzerinde düşünmek, bana kendi vaziyetimi daima unutturdu.