Ayşenur Yüce
@Pinetree
1 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Orhan Kemal'in öyküleme alanındaki muhteşem yeteneği aşikar. Anlatım dili genel olarak yalın ve akıcı, bu da seri okumanıza olanak sağlıyor. Lakin bu eserinin, birden fazla eleştiri gerektiren açıklıkları var. Örnek vermek gerekirse ana karakterin yaşadığı ağır travmalara karşın iç dünyasındaki yıkıntılara hiç yer verilmemiş. Bir okuyucu olarak, ahlaki değerlerini böylesine boşverip değiştirmesine şahit tutulurken, bu değişime sebep olan ruhsal bunalımını da bilmek ve anlamak isterdim.
Ayşenur Yüce
Bende kitap ile ilgili aynı düşüncelere sahibim. Bir sonraki sayfayı merak ederek okuduğum bir eser ancak bitirdiğimde her şey sonlanmış olmasına rağmen bir şeylerin yarım kaldığı hissiyatı oluştu içimde.
Reklam
Dönüm noktanız olabilir!Edebiyat
boşluk
Kitabı henüz bitiremedim belki ilerledikçe bahsettiğiniz dönüşümü bende görebilirim.
Anlamak için kendini bu kadar yıpratması gerekli mi ondan hala emin değilim...
-Kafama sıkmıyorsam silahım olmadığı içindir.
Pessoavari bir cümle ile giriş yaptıktan sonra kitap hakkında düşüncelerime gelecek olursak, okumamış olmayı dilerdim, bu kitabı okumuş olmak, hayatımdaki en büyük trajedilerden biridir: Çünkü onu bir daha asla ilk kez okuyamayacağım. Tıpkı Pessoa'nın “Mr. Pickwick’in Serüvenleri” adlı kitap hakkında düşündüğü gibi.
“Öyleyse kim kurtaracak beni var olmaktan? Hayatımı toprağa veriyorum.” diyerek kitaba başlatan Pessoa, daha sonraları da "İsterim ki bu kitabı okuyunca, şehvetli bir kâbus görmüş gibi olun." diyor. - gördürüyor da...
Hayatı, varlığı, yaşamayı, insanları(...) sorgulamayı çok seviyorum. Biz neyiz, varlık nedir, iyi-kötü var mıdır bla bla bla.
Cevapsız sorularıma -kısmen- cevap oldu bu kitap. İrdeledikçe irdelemiş, göremediğim, algılayamadığım çok konuda gözümü açtığı oldu. Hayatım değişmeye başladı. Evet gerçekten yön verdi bazı konularda. Ve bu hiç garip gelmiyor.
23 gün süren okumam, zaman kavramını da sorgulayan Pessoa sayesinde, bizlere kuşaklar boyu dayatılan zaman kavramı/23 gün, içinden çıkamadığım zamansız bir tünel oldu. Keşke hiç çıkamasaydım! orada mutluydum(?) ama kitap bitti işte ne yapalım...
Başucu kitabım olacağını düşündüğüm H.K, bundan böyle hayatımın her anında bana referans olacak. Kurduğum her arkadaşlıkta, okuduğum her yeni kitapta, veya izlediğim filmde(...) aklıma gelecek. Kaçış yok, hoş kaçmak isteyen de yok.
Huzursuzluğun kitabı olduğu kadar, kusursuzluğun kitabı değil tâbi ama zaten kusursuz ne demektir? Herkese göre değişebilir...
“Delirmekten korktum; delilikten değil...” diyen Pessoa, bence delirmenin ötesinde bir hayat sürmüş.
Bir insanın, bu kadar bilincinde olması hiç sağlıklı gelmiyor. Ama o noktaya bende ulaşmak için canımı veririm. Şu dakika.
Ayşenur Yüce isimli okura yanıt verildi
Ayşenur Yüce
boşluk
Kitabı henüz bitiremedim belki ilerledikçe bahsettiğiniz dönüşümü bende görebilirim.
Anlamak için kendini bu kadar yıpratması gerekli mi ondan hala emin değilim...Dönüm noktanız olabilir!Edebiyat
-Kafama sıkmıyorsam silahım olmadığı içindir.
Pessoavari bir cümle ile giriş yaptıktan sonra kitap hakkında düşüncelerime gelecek olursak, okumamış olmayı dilerdim, bu kitabı okumuş olmak, hayatımdaki en büyük trajedilerden biridir: Çünkü onu bir daha asla ilk kez okuyamayacağım. Tıpkı Pessoa'nın “Mr. Pickwick’in Serüvenleri” adlı kitap hakkında düşündüğü gibi.
“Öyleyse kim kurtaracak beni var olmaktan? Hayatımı toprağa veriyorum.” diyerek kitaba başlatan Pessoa, daha sonraları da "İsterim ki bu kitabı okuyunca, şehvetli bir kâbus görmüş gibi olun." diyor. - gördürüyor da...
Hayatı, varlığı, yaşamayı, insanları(...) sorgulamayı çok seviyorum. Biz neyiz, varlık nedir, iyi-kötü var mıdır bla bla bla.
Cevapsız sorularıma -kısmen- cevap oldu bu kitap. İrdeledikçe irdelemiş, göremediğim, algılayamadığım çok konuda gözümü açtığı oldu. Hayatım değişmeye başladı. Evet gerçekten yön verdi bazı konularda. Ve bu hiç garip gelmiyor.
23 gün süren okumam, zaman kavramını da sorgulayan Pessoa sayesinde, bizlere kuşaklar boyu dayatılan zaman kavramı/23 gün, içinden çıkamadığım zamansız bir tünel oldu. Keşke hiç çıkamasaydım! orada mutluydum(?) ama kitap bitti işte ne yapalım...
Başucu kitabım olacağını düşündüğüm H.K, bundan böyle hayatımın her anında bana referans olacak. Kurduğum her arkadaşlıkta, okuduğum her yeni kitapta, veya izlediğim filmde(...) aklıma gelecek. Kaçış yok, hoş kaçmak isteyen de yok.
Huzursuzluğun kitabı olduğu kadar, kusursuzluğun kitabı değil tâbi ama zaten kusursuz ne demektir? Herkese göre değişebilir...
“Delirmekten korktum; delilikten değil...” diyen Pessoa, bence delirmenin ötesinde bir hayat sürmüş.
Bir insanın, bu kadar bilincinde olması hiç sağlıklı gelmiyor. Ama o noktaya bende ulaşmak için canımı veririm. Şu dakika.
Ayşenur Yüce
Kitap incelemenizi okudum. Yazarla aynı noktadan hayatı görebilmeniz, düşüncelerini anlayabilmeniz çok hoş; ancak benim için dönüm noktasından çok uzak bir eser.
İçinde bulunduğu çelişkiyi kendi yaratan ve olduğu noktadan yakınan, ama huzursuzluktan çıkmak için çaba sarf etmeyen bir insanın karmaşık ve anlamsız bir iç dünyası benim kabul sınırlarımın dışında. Sevmek, inanmak, var olmak isteyen ama yine de sadece yazı yazan bir insan…
Herkesin farkındalığı yazar kadar yüksek olmayabilir; ama yaşamak emek ister ve her şeye rağmen yaşamaya çalışanlara duyduğum saygı, böyle bir kitap yazan insana olan saygımdan daha büyüktür.