İnsan 70 yaşını geçince dünyaya kuş gibi bakıyor. Sanki havadan seyrediyor her şeyi. En uzak olanlar en yakın görünüyor. Gidilmez yerler burnunun dibinde. Ölüm her an aklında. Tanıdığı insanlar ve onu tanıyanlar gitikçe azalıyor. Gördüğü genç insanları babalarına, dedelerine benzerliklerinden tanmaya çalışıyor. Mezar taşlarında ismi yazan tanıdıklar yaşayanlardan çok olmaya başlıyor. Gittikçe dünya onda azaliyor ve o da dünyadan azalıyor. Kocaman yerler gözünde küçücük kalıveriyor. Dünyanın küçüklüğünü anlıyor. Kuş gibi oluyor insan işte, hafiflemiyor belki ama sadeleşiyor, azalıyor ve sonra uçup gidiyor.