"Benim nehrim sakin, dingin hatta oldukça uslu. Öyle sakin ki, yakınında yaşayanlar bazen onun bir nehir olduğunu unutuyorlar. Ona bakmayı bile unutuyorlar. Sanki herkes birbirlerinden habersiz, kendi görünmez nehirlerinde yürüyormuş gibi duruyor."
Kafamı nereye çevirsem yalnızlığımla yüz yüze geliyordum. Sık ve kara ağaçlarla dolu bir yalnızlık ormanı. Anladım ki bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıdır, ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır.