zeyrek
@Pisagor
39 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
Oblomov'u anlatmaya nereden başlasam bilemiyorum. Birbirimizi eleştirdiğimiz, değiştirmemiz için birbirimize tavsiyelerde bulunduğumuz pek çok özelliğimiz belki de bizlere kökleri çok derinde olan bağlarla kenetlenmiştir. Durup durup kendimize kızdığımız, neden böyleyim, neden değişemiyorum diye düşündüğümüz pek çok huy, belki geçmişte henüz hiç hatırlamadığımız bebeklik ve çocukluk anılarında gizli çevremizden alıp sakladığımız bir takım davranış örüntülerinin kemikleşmiş yansımalarıdır. Bu gözle bakınca dünyada yaşayan pek çok insanın kendi ile giriştiği mücadelenin aslında ne denli meşakkatli olabileceğini bir kere daha anlıyor insan. Belki insanın en büyük savaşının kendi içindeki savaş olmadı da bundandır.
Oblomov'u okumaya başladığımda bu uyuşuk ve tembel adamın ne özelliği var canım 600 sayfalık kitap yazacak zaman bunun için heba edilir mi diye bile düşündüm ne yalan söyleyeyim. Çünkü yaklaşık ilk 200 sayfadaki uyuşukluk okurken size bile sirayet ediyor ki en yavaş okuduğum kısım burasıydı. Daha sonra hayatındaki bir takım gelişmeler okuyucuyu umutlandirsa da aslında kitapta rüya olarak anlatılan Oblomov'un çocukluk anılarınin geçtiği Oblomovkalilar'in yaşamı kitabın sonuna dair bir ipucu veriyor. Ne kadar uyuşuk olsa da dürüst ve sadık oluşundan dolayi çevresinde onu sevenlerin ve ona yardım etmek isteyen kişilerin de olduğu Oblomov bu hayatın içinden sıyrılmak için birkac defa çaba gösterse de temelde bunu hiç istemiyor aslında. Arkadaşı Ştoltz'un bitmek bilmeyen uğraşları bile onu değiştirmeye yetmiyor.
Kitabın önsöz ve sonsözünü kitap bitince okudum ve böylesi daha iyi oldu bence. Okurken çok da dikkatimi çekmeyen doğrusal ve döngüsel zaman vurgulari Oblomov ve Ştoltz karşılaştırması kitabı okumadan önce okuyucu için çok fazla anlam ifade etmeyebilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu, Engin Geçtan'ın okuduğum ilk kitabı. Okurken tanımakta geç kaldığım bir yazar daha dedim kendi kendime. Bu kitabında insana dair neredeyse tüm konulara şöyle bir değinmek istemiş sanki yazar. Ama en can alıcı noktalarla yapmış bu değinmeyi. Engin Geçtan bir psikoterapist ve gördüğüm kadarıyla eserini kaleme alırken hem akademik çalışmalardan, hem de klinik vakalardan elde ettiği bilgileri damitarak oluşturmuş eserini. Okuyucuyu ne çok fazla akademik dil ve dipnotlara boğmuş, ne de basit bir anlatım benimsemiş. Gayet akıcı bir dille olabildiğince derin psikolojik halleri kısa bir kitapta toplamayi başarmış.
Kitap 13 başlıktan olusuyor. Birey ve toplum, ana-baba ve çocuk, insanlardan korkmak, öfke ve düşmanlık, değersizlik duygusu, kaygı, sorumluluktan kaçış, yalnızlık, ortakyasam ilişkisi, nevrotik kısırdöngü, yaşam ve ölüm, kendini yaşamak, epilog başlıkları altinda pek çok ayrıntıya yer vermiş. Bireyin hem bireylesme hem de toplum içerisinde var olma arzusunun kendi içinde yarattığı çelişkiye; anne-babanin bireyin gelisimi ve tüm yaşamı üzerinde yarattıkları büyük izlere; ikili ilişkilerde yaşanan sorunlarda sorumluluk dengelerine, kendine değer verme konusundaki git-gellerimizin ilişkilerimizi de tehlikeye sokma durumlarına; yine birliktelikleri yapışık ikiz gibi gezmek zannettiği için birbirine nefes aldırmayan kişilerin ilişkilerinin sonunu kendilerinin hazırlayışına; yaşlılık ve ölüm düşüncesinin sadece yaşlılıkla ilişkilendirilmemesi gerektiğine, bunun aslında her yaşın sorunu olduğuna ve bunun gibi daha birçok konuya ışık tutmuş yazar.
Yazdıklarında Freud, Jung, Aldler, Fromm gibi ünlü yazarların etkileri de oldukça yoğun. Kitabı çok beğendim ve yazarın diğer eserlerini de merak ettigimi belirtmeliyim.
Kitabı bitirip içindeki öykülerden birinin de ismi olan kitap başlığına bakınca aslında tüm öyküler bu başlığın çatısı altında ne de güzel toplanmış diye düşünmeden edemedim. Sanki kitaptaki tüm öyküler göz önünde, yani görünür bir yerde, hatta gözümüze sokulurcasına yaşanıp giden ama bir türlü görünmek bilmeyen hayatlardan kesitler sunuyor bize. Hani gördüğümüz, bildiğimiz bir çok bunalıma, olumsuz yaşantıya orda yokmuş gibi yapma alışkanlığımız vardır ya işte tam da böyle öyküler var bu kitapta. Çoğu insan içinde yaşar, içinde konuşur, içinde sürdürür bu nedenle bazı şeyleri... Bazı şeyler konuşulmamaya ant içilmiş gibidir. Görmeyen anne-baba, görmeyen eş, görmeyen arkadaş, görmeyen devlet... Böyle uzar gider liste.
Kitap 10 kısa öyküden oluşuyor. Öyküler arasında bir konu bütünlüğü bulunmuyor. Her bir öykü apayrı hayatlara ufak dokunuşlar yapıyor. Yazarın ikinci öykü kitabı bu. İlk öykü kitabını çok beğendiğim için hemen gidip ikinciyi de aldım. İyiki de almışım. Elime aldığım gibi bitirmeden bırakamadım. Özellikle ilk iki öyküyü çok beğendim.
Öykü severlerin mutlaka tanıması gereken bir yazar Eda İşler.
