Fnur
@Pisikokolojik
Ben en çok maviyi severim. Deniz mavi, gökler mavi...
59 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hodrimeydan… Varsa söyleyin :)Alıntı
Aşktan ölen varsa söyle …
Sayfa 435
Fnur
Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi
Anlaşılamamanın Romanı
Bazı kitaplar hikâyesini anlatır, bazıları ise hikâyesini fısıldar. 
Altı Harfli Bir Tatlı ikincilerden. Okurken bir olaylar zincirine değil, bir hafızanın içinde yürüyorsun sanki. Bir çocuğun zihninden sızan geçmiş, kırık dökük anılar, sesler ve duygular… Her şey biraz bulanık ama fazlasıyla gerçek. Meltem’in Selime Teyze’ye gelişi, onun hikâyesini dinlemekten çok, kendi içindeki düğümü çözmeye gönderilmiş olması gibidir; başkasının hayatına dalarken, asıl kendi denizine düşer.
Selime Teyze, romanın duygusal ağırlığını sırtlayan karakter. Hayatın yükünü sessizce taşıyan, söyleyemediğini susarak anlatan bir kadın. Onun varlığı hikâyeye bir tür “yaşanmışlık tortusu” bırakıyor. Çok konuşmuyor ama konuşmasına da gerek yok; çünkü suskunluğu her şeyi anlatıyor.
Meltem’in evliliğindeki beklentileri “fazla” ya da “romantik” değil; aksine son derece sıradan ve insanidir. O, hayattan imkânsızı istemez. Sadece bildiği hayatı ister. Evlilikten beklediği şey, ideal bir erkek değil; bildiği evin yeniden kurulmasıdır. Alıştığı düzen, gördüğü ilişki biçimi, dedesiyle babaannesinin yan yana duruşu, bir evin nasıl “ev” olduğuna dair hafızasında bir şablon bırakmıştır. Meltem, evlenirken bu şablonu yanında getirir. Farkında olmadan.
Sorun şurada başlar: İnsan çoğu zaman sevdiği insanı değil, tanıdığı hayatı ister. Meltem de eşinden bir adam değil, bir düzen bekler. Bir ses, bir tavır, bir susuş biçimi. Çocukluğunda nasıl sevilmişse, öyle sevilmek ister. Nasıl korunmuşsa, öyle korunmak ister. Ama karşısındaki adam, o evin içinden gelmemiştir. Aynı mutfağın kokusunu bilmez. Aynı sessizliklerin anlamını çözemez.
Bu yüzden Meltem’in kırgınlığı aşka değil, yuvaya yöneliktir.
Ve insan en çok “yuva” hayali yıkılınca incinir.
Meltem’in geç gelen farkındalığı, romandaki en acı aydınlanmalardan
Altı Harfli Bir Tatlı ikincilerden. Okurken bir olaylar zincirine değil, bir hafızanın içinde yürüyorsun sanki. Bir çocuğun zihninden sızan geçmiş, kırık dökük anılar, sesler ve duygular… Her şey biraz bulanık ama fazlasıyla gerçek. Meltem’in Selime Teyze’ye gelişi, onun hikâyesini dinlemekten çok, kendi içindeki düğümü çözmeye gönderilmiş olması gibidir; başkasının hayatına dalarken, asıl kendi denizine düşer.
Selime Teyze, romanın duygusal ağırlığını sırtlayan karakter. Hayatın yükünü sessizce taşıyan, söyleyemediğini susarak anlatan bir kadın. Onun varlığı hikâyeye bir tür “yaşanmışlık tortusu” bırakıyor. Çok konuşmuyor ama konuşmasına da gerek yok; çünkü suskunluğu her şeyi anlatıyor.
Meltem’in evliliğindeki beklentileri “fazla” ya da “romantik” değil; aksine son derece sıradan ve insanidir. O, hayattan imkânsızı istemez. Sadece bildiği hayatı ister. Evlilikten beklediği şey, ideal bir erkek değil; bildiği evin yeniden kurulmasıdır. Alıştığı düzen, gördüğü ilişki biçimi, dedesiyle babaannesinin yan yana duruşu, bir evin nasıl “ev” olduğuna dair hafızasında bir şablon bırakmıştır. Meltem, evlenirken bu şablonu yanında getirir. Farkında olmadan.
Sorun şurada başlar: İnsan çoğu zaman sevdiği insanı değil, tanıdığı hayatı ister. Meltem de eşinden bir adam değil, bir düzen bekler. Bir ses, bir tavır, bir susuş biçimi. Çocukluğunda nasıl sevilmişse, öyle sevilmek ister. Nasıl korunmuşsa, öyle korunmak ister. Ama karşısındaki adam, o evin içinden gelmemiştir. Aynı mutfağın kokusunu bilmez. Aynı sessizliklerin anlamını çözemez.
Bu yüzden Meltem’in kırgınlığı aşka değil, yuvaya yöneliktir.
Ve insan en çok “yuva” hayali yıkılınca incinir.
Meltem’in geç gelen farkındalığı, romandaki en acı aydınlanmalardanFnur
İncelemesi bu kadar etkileyici ise demek bir de kitabı okusak...👍