Yüzünü bana çevirdi; artık gör beni. Ellerinle o bataklıkta aradığın şeyi bulacağına emin misin? Sen büsbütün batmışsın ama senin için o kadar değerli olduğunu bildiğin şeyin, seni içine çektiğini bilsen bile çırpınmaya devam ediyorsun. Arıyorsun, kaybettiğin neydi ki? Bu kadar değerli bir şey herhalde ki sana ölümü unutturdu. Nasıl bir çamur bu gözyaşlarını sildikçe gözlerini kapatıyor ve seni çekiyor içine. Mutlu ediyor, yavaş yavaş yutması. Ve hiç bulamayacağını bildiğin içindir onunla ölmek. Seni tamamlıyor, dosdoğru sana bakıyor.
Reklam
Uzunca yıllar sonra tekrar bir araya geldiğiniz de beni hatırlamayın, neler hissettiğinizi hatırlamayın. Artık burada olmayanın arkasından sadece gururla bakın, her birinizin aklında ve hiçbirinizin ağzında olmayan her anı, sadece belli belirsiz anımsayamayacağınız bir rüyadan ibaret olduğunu düşünerek selamlayın; benim gibi bir gezgini. Yada dur! Yer edinmemiş olan tüm gezginleri..
Her şeye rağmen kulağımda ki rahatsız edici çınlama bir türlü geçmek bilmiyor. Düşüncenin yarattığı bir huzursuzluk mu yada insana kendini hatırlatan uyarıcı mı karar vermekte güçlük çekiyorum. Karar vermek sözü bahsi geçtiğine göre güçlük çekmenin sıradanlığı şaşırtmıyor. Oluşumundan beridir ki herhangi bir şeyi makus görmek insanı ona yakınlaştırıyor, sıra dışı yakınlığı ile de onu sana özümsetiyor. Kötülük böyle başlar; iyi veya doğru yadsınamaz. Karmaşık duygularından arındığında insan elbette kendini hatırlatacak herhangi bir şeyi kalmaz. İstediğin seçimlerin seni sakinliğe götürebilir, mutlu ve istikrarlı bir insan yapabilir. Yalnızca istemeden seçtiklerin hatırlatacaktır sana kulağında bir çınlamayla; kaybolmayı sevmezsin sen, bırak sadece kendini hatırla o rahatsız edici çınlamayla.
