Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, buna aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi...
Ve sonra, vedalaştığımız sırada, elini uzattı ve gözlerini gözlerime dikerek şöyle dedi: "Yani biz artık sonsuza dek beraberiz, öyle değil mi?" Ah! Nastenka, Nastenka! Bir bilseydin şimdi nasıl bir yalnızlık içindeyim!
Ah, Nastenka! Diğer insanlara yanımızda oldukları, bizimle yaşadıkları için minnet duyarız. Bense sizle karşılaşmış olduğum ve sizi ömrüm boyunca hatırlayacağım için minnettarım