Nazan
@Polifleks
45 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Aziz Nesin’in Aferin adlı eseri, yazarın kendine has keskin mizahı ve derin toplumsal eleştirilerini bir araya getiren sarsıcı bir öykü derlemesidir. Kitap, bireyin toplumsal sistem, bürokrasi ve dalkavukluk kültürü karşısındaki sıkışmışlığını, adeta bir ayna tutarak gözler önüne serer. Nesin, her biri bağımsız görünse de temelde aynı çürümüşlüğü hedef alan öykülerinde, "aferin" peşinde koşan, takdir edilme arzusuyla kendi benliğinden ve ahlakından ödün veren insan tiplerini trajikomik bir dille resmeder.
Eserin en büyük orjinalliği, dönemin sosyo-politik aksaklıklarını yerel bir dille ele alırken, evrensel bir insanlık panoraması çizmeyi başarmasıdır. Aziz Nesin, okuyucuyu sadece güldürmekle kalmaz; durum komedisi ve absürt olay örgüleri aracılığıyla derin bir sistem sorgulamasına iter. Karakterlerin içine düştüğü çelişkiler ve trajik durumlar, yazarın yalın ama bir o kadar da keskin üslubuyla birleştiğinde, eseri sadece yazıldığı dönemin değil, her dönemin bürokratik ve toplumsal çıkmazlarını anlatan zamansız bir başyapıt haline getirir.
Kısacası Aferin, insanın onaylanma arzusu üzerinden toplumsal çürümeyi ve sistemin bu çürümeyi nasıl beslediğini gösteren güçlü bir yergi örneğidir. Aziz Nesin’in gözlem yeteneğinin ve ironi ustası kimliğinin en somut kanıtlarından biri olan bu kitap, güldürürken can acıtan, düşündürürken de okuru kendi eylemleriyle yüzleştiren sarsıcı bir edebi deneyim sunmaktadır.
Reklam
Yorgun Ruhların Sığınağı, Yaşar’ın İç Sesimiz Olduğu Hikayeler
Şermin Yaşar’ın Kalk Yerine Yat kitabını bitirdiğinizde, sanki çok sevdiğiniz bir dostunuzla dertleşmiş de evinize dönüyormuşsunuz gibi bir his kalıyor üzerinizde.
Kitap, ismini o meşhur çocukluk cümlesinden alsa da aslında hepimizin içindeki o yorgun yetişkine hitap ediyor.
Yazar, bu öykülerde bizi çok tanıdık ama bir o kadar da gözden kaçırdığımız hayatların tam ortasına bırakıyor. Bazen çocukluktan getirilen bir öfkenin vücut bulmuş halini duvarlarda görürüz, ya da mutfakta tek başına çay içen bir kadının iç sesininde duyuyorsunuz. Kitap boyunca bütün duyguları bir trenin vagonlarını izler gibi gözlerinizin önünden geçiyor.
Dili o kadar samimi ve "bizden" ki, okurken satır aralarında kendi annenizi, komşunuzu ya da bizzat eski halinizi görüyorsunuz. Ağdalı cümlelere, büyük felsefi laflara hiç girmeden; sadece hayatın içindeki o küçük kırgınlıkları, basit sevinçleri ve "her şeye rağmen devam etme" çabasını anlatıyor.
Bazı öykülerde yüzünüzde ince bir gülümseme belirirken, bazılarında ise tam kalbinizin üzerine bir taş oturmuş gibi hissedebiliyorsunuz.
Eğer şu sıralar hayat size biraz gürültülü geliyorsa, sessiz bir köşeye çekilip bu kitabı okumak size iyi bir dostun omzuna baş yaslamak gibi gelecektir.
Kalk Yerine Yat 
Şermin Yaşar
Kalk Yerine Yat Şermin YaşarKapıları Kapanmayan Anılar
Unutma Beni Apartmanı, Nermin Yıldırım’ın insan ruhunun en kırılgan yerlerine sessizce dokunan romanlarından biridir. Kırk üç yaşına kadar annesini hiç tanımamış olan Süreyya’nın, beklenmedik bir telefonla geçmişiyle yüzleşmesiyle başlayan hikâye, okuru yavaş ama derin bir iç yolculuğa davet eder. Bu yüzleşme yalnızca bir anne-kız meselesi değildir; yıllar boyunca içte biriken suskunlukların, ertelenmiş duyguların ve cevapsız soruların da kapısını aralar.
Unutmak burada bir iyileşme biçimi değil, yalnızca zamana bırakılmış bir yaradır. Çünkü insan, ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, geçmişin sesini bir gün mutlaka duyar.
Nermin Yıldırım’ın dili sade olduğu kadar derin bir duygu taşır. Sözcükler süslenmez, yükselmez; tam aksine sessizliğiyle etkiler. Olayların geri planda kalması, duyguların daha görünür olmasını sağlar. Bu anlatım, okuru hikâyenin dışına değil, tam ortasına yerleştirir.
Unutma Beni Apartmanı, büyük cümlelerle anlatılan bir acı romanı değildir. Daha çok içte büyüyen, zamanla ağırlaşan duyguların hikâyesidir. Kitap bittiğinde insanın aklında tek bir his kalır: Bazı yaralar kapanmaz, ama insan onlarla yaşamayı öğrenir.
Geçmişin Sessiz İzleri
Nermin Yıldırım’ın Saklı Bahçeler Haritası adlı romanı, okuru insan hafızasının derin ve kırılgan dünyasına davet eden etkileyici bir anlatı sunuyor.
Hikâyenin merkezinde, bir yayınevinde çalışan Rıdvan yer alıyor. Günlük hayatının akışı, 1960’lı yıllardan kalan gizemli mektuplarla bozuluyor ve bu mektuplar onu hem geçmişin izini sürmeye hem de kendi iç dünyasıyla yüzleşmeye zorluyor.
Roman, yalnızca bir gizemi çözmeye odaklanmıyor; asıl gücünü insanın sakladığı duygulardan, bastırdığı anılardan ve kendine bile itiraf edemediklerinden alıyor.
“Saklı bahçeler” metaforu, her insanın içinde gizli kalan kırılgan alanları simgeliyor. Bu yönüyle kitap, okuru sadece hikâyenin içine değil, kendi iç yolculuğuna da çekiyor.
Nermin Yıldırım’ın sade ama derinlikli dili, romanı sakin bir tempoda ilerleyen fakat duygusal etkisi güçlü bir anlatıya dönüştürüyor. Saklı Bahçeler Haritası, geçmişin bugünü nasıl şekillendirdiğini, insanın en büyük yüzleşmesinin çoğu zaman kendisiyle olduğunu hatırlatan bir roman.
Sessizce okunmak, üzerinde düşünülmek ve iz bırakmak isteyen bir hikâye arayanlar için güçlü bir tercih.
Eyyüp Gitti, Sorular Kaldı
Bazı kitaplar vardır, okurken “aa ne güzel akıyor” dersin.
Bazıları vardır, “bir sayfa daha okuyayım” diye diye sabahı edersin.
Rüyalar Anlatılmaz ise bambaşka bir tür:
Okurken biraz içini sıkar, ama bırakamazsın.
Nermin Yıldırım bu kitapta bizi aksiyonlu olaylara değil, insanın kendi kafasının içine sokuyor. Hem de kapıyı kilitleyip. Ve
bazı evlerde sırlar, eşyaların tozundan daha kalındır. Nermin Yıldırım romanda, tam da böyle bir evin kapısını aralıyor.
Roman Eyyüp'ün bir gün ortadan kaybolmasıyla başlıyor.
Ne bir haber, ne bir iz, ne de net bir açıklama vardır. Geride yalnızca sorular ve bir rüya defteri kalır.
Bu belirsizlik, Pilar’ın hayatının merkezine yerleşir. Çünkü Pilar için mesele sadece Eyyüp’ü bulmak değildir; onun yokluğu, geçmişin kapılarını birer birer açar bu arayış onu İstanbul'a sürükler, kendini Eyyüp'ün ailesinin içinde bulur.
Buradaki rüyalar “uykuda görülen sahneler” değil. Daha çok: bastırılmış travmalar, çocukluk yaraları
unutulmak istenip unutulamayan anlar.
Karakter, bazı yaşanmışlıkları dile getiremiyor.
Çünkü anlattığında kırılacağını, dağılıp toparlanamayacağını biliyor.
Bu yüzden rüyalar konuşuyor, ama kendisi susuyor.
Ve tam da burada kitabın adı anlam kazanıyor:
Rüyalar anlatılmaz.
Çünkü bazı acılar kelimeye dönüşünce daha çok acıtıyor. Ama yoksayılan herşey bir gün kanamaya başlıyor ve o yaralar yüzleşmeden kapanmıyor. Ve Eyyüp'ün dediği gibi...
“Ölülerle konuşmaya çalışmanın dirilere bir faydası yok. Onlar kendilerini arayan sözcükleri sahiplenmeye yanaşmıyorlar. Ne söyleyecekse, yaşayanlara söylemeli insan. Vakit varken söylemeli.”
Reklam