Yukarıya kadar tırmanıp cesurca son adımı atarken birdenbire yanlış yola girdiğini düşünüp korkuya kapılmak, ileriye doğru birkaç kolay adımı atacak gücü kaybetmek kadar korkunç bir şey yoktur hayatta.
Ey özlenen zamanla şimdiki zaman arasında çırpınan yeryüzü… senin mutsuzluğundan başka bizi bu cehennemden çıkaracak bir bilgi var mı, gözyaşlarıyla sulanmış o derin yalnızlıklarında…
+Sana tüm bunları yapan benken, ben nasıl böyle öldüm de sen sağ kalabildin?
-Ölse miydim Korhan? Ben her şeyi öğrendiğim gece zaten mezarın kırk kat dibine girdim, sonra oradan kendim kara zorla çıktım. Geldin karşıma geçtin, o mezarın içinde kalmadım diye bana hesap mı soruyorsun sen?