“Yani, elbette çok şaşırdım ama insan otuz yaşına gelmişse ve hayatı boyunca benim gibi yalnız başına mücadele etmek zorunda kalmışsa, karşısına çıkan sürprizlere karşı dayanıklı hale geliyor ve hiçbir şeyi gözünde çok fazla büyütmemeye başlıyor.”
Çünkü bu acı, benden başka kimsenin canını acıtmıyor… kaygılarımı paylaşan kimse yok… onlar beni anlamıyor, ben onları anlamıyorum… kendimle yapayalnızım, daha önce bunu hiç bu kadar hissetmemiştim.
Garipti, haklarında çok az şey bildiği halde onları iyi tanıyordu. Ama belki kendini kandırıyordu. Gerçekte kimseyi tanımıyordu belki. Kendini bile. Özellikle kendini. İnsanın en büyük bilmecesi daima kendi, diye düşündü Simon.