Sefa Çömlekci
@PsychLens
Kitapların ve insan hikâyelerinin yol arkadaşı. Okudukça kendimi, dinledikçe insanları daha iyi anlıyorum. Doğa yürüyüşleri, kitaplar ve samimi sohbetler hayat yolculuğumun en güzel parçaları.
Şu anda okuduğu kitaplar
"Kar tepeye düşse de güneş her zaman doğacaktır"1000Kitap
Suzanne Collins'in "Hasatta Gündoğumu" eseriyle karşılaştığımda hissettiğim duygu, beklemediğim bir hayranlık ve tatmin oldu; bu kitap, orijinal üçlemeye bu denli kusursuz bir şekilde bağlanıp, hikâyeyi bu kadar ustaca derinleştirecek bir eklemenin mümkün olduğunu kanıtladı. Hikâyeyi, serinin kilit noktalarından biri olan 50. Açlık Oyunları (İkinci Çeyrek Kıyamet) üzerinden devam ettirme hamlesi, sanki her şey en baştan planlanmışçasına, olay örgüsündeki boşlukları dolduruyor ve önceki serilere yapılan zarif atıflarla edebi bir örgü oluşturuyor. Kitabın kalbi ise şüphesiz, alaycı ve alkolik mentör olarak tanıdığımız Haymitch Abernathy'nin gençliğine odaklanmasıdır; bu kitap, o haylaz karakterin, zaferinin aslında ne kadar yıkıcı bir kayıp olduğunu göstererek 12. Mıntıka'nın umudunu omuzlarında taşıyan trajik bir figüre dönüşme sürecini gözler önüne seriyor. Haymitch'in yaşadığı dehşet ve taşıdığı yük, sonraki serilerdeki davranışlarını tamamen anlamlandırıyor ve bu derin karakter çözümlenmesi, yazarın ustalığına dair en net kanıttır. Açıkçası, bu denli güçlü ve serinin temelini sarsmadan derinleştiren bir eseri olumsuz eleştirebileceğim bir nokta bulmakta zorlanıyorum; "Hasatta Gündoğumu", Açlık Oyunları hayranları için sadece okunması gereken değil, seri hakkında bildikleri her şeyi yeniden düşünmelerini sağlayacak temel bir şaheserdir.
Hasatta Gündoğumu 
Suzanne Collins
Hasatta Gündoğumu Suzanne Collins
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Sorgulayan Denemeler" üzerine düşüncelerDuygu ve Düşünce
"Sorgulayan Denemeler," çoğumuzun günlük hayatın telaşında fark etmeden içselleştirdiği düşünce kalıplarını, kimlik ve değer kavramlarını tekrar masaya yatırıyor. Kitabı okurken, yazarın sade ve samimi dili sayesinde kendimizi, bir okuyucu olmanın ötesinde, fikirleri derinlemesine sorgulayan aktif bir katılımcı olarak buluyoruz.
Yazar; "mutluluk," "özgürlük," "kimlik" ve "değerler" gibi temel konuları ele alırken, aslında her birimizin hayatında kök salmış normları ve toplumla olan sessiz uyumumuzu gözden geçirmemize yardımcı oluyor. Her bölümde, toplumsal kalıplarla bireyin özgünlüğü arasındaki çatışmaya ışık tutarken, okuyucuya farklı bir düşünce biçimi kazandırmayı amaçlıyor. Bu kitapla, insan olmanın ne anlama geldiğine dair derin bir sorgulama yolculuğuna çıkıyoruz.
Psikolog gözüyle baktığımda, "Sorgulayan Denemeler"in her bölümünde, insanın kendi içsel yolculuğuyla yüzleşmesini ve toplumla kurduğu ilişkide kendini bulma çabasını görüyorum. Kimliğimizi bulmak için verdiğimiz mücadele, toplumsal normlarla çatışmamız ve kendi değerlerimizi anlamlandırma süreci, her sayfada yeniden vurgulanıyor.
Bu eser, her okunuşta yeni bir keşif sunan bir rehber gibi. İçsel bir yolculuk yapmak, hayatı ve kendini daha derinlemesine tanımak isteyen herkesin başucunda bulunması gereken bir kaynak. Sadece bir kitap değil; bir dost, bir yol gösterici ve kendimize dönüp bakmamızı sağlayan bir ayna.
Varoluşu Psikolojik Açıdan Ele AlmakDuygu ve Düşünce
Emil Cioran’ın Doğmuş Olmanın Sakıncası Üstüne kitabı, insanın varoluş sancılarını derinlemesine inceleyen, okuyucuyu kendi yaşamıyla yüzleştiren çarpıcı bir eser. Psikolog gözünden bakıldığında, kitabın her bir sayfası, bireyin yaşamla kurduğu ilişkinin ne kadar karmaşık ve çoğu zaman acı verici olabileceğini gösteriyor.
Cioran, varoluşu sorgularken, depresyon ve kaygı bozukluğu yaşayan bireylerin zihinsel süreçlerine çok benzer bir perspektiften bakıyor. Yaşamı anlamsız bulmak, doğmayı bir sakınca olarak görmek, insanın doğası gereği ölümle barışamaması... Bunlar, kitabın ana temalarını oluştururken, bireyin içsel çatışmalarını daha da görünür hale getiriyor.
Bir psikolog olarak, Cioran’ın düşünceleri bana, varoluşsal kaygı ve anlam arayışıyla mücadele eden danışanları hatırlatıyor. Kitap boyunca, insanın çaresizliği, yalnızlığı ve kendisiyle olan savaşını okurken, aynı zamanda hayatın zorlayıcı yönlerini kabullenme sürecine de şahit oluyorsunuz. Cioran, hepimizin zaman zaman hissettiği bu varoluşsal boşluğu, açık ve keskin bir dille ifade ediyor.
Kitap, psikolojik açıdan bir farkındalık aracı gibi çalışıyor. Kişinin kendi varoluşunu sorgulaması, kaygılarıyla yüzleşmesi ve hayatın anlamını yeniden düşünmesi için güçlü bir tetikleyici. Cioran, her satırında bu sorgulamayı daha da derinleştiriyor ve okuru, hayatı bambaşka bir gözle yeniden değerlendirmeye zorluyor.
Eğer varoluşsal sancılara dair derinlemesine düşünmek ve psikolojik bir bakış açısıyla yaşamı sorgulamak istiyorsanız, Doğmuş Olmanın Sakıncası Üstüne sizi sarsacak bir eser. Cioran’ın sözleri, okurun zihnine yerleşiyor ve uzun süre orada kalıyor.
Platon’un Devlet’i: Adalet Üzerine Derin Bir Yolculuk
Platon (Eflatun)'un 
Devlet kitabını okuduğunuzda, sadece felsefenin temellerini anlamakla kalmıyor, aynı zamanda bugünkü toplumların düzeni hakkında da derin düşüncelere dalıyorsunuz. Kitap, “Adalet nedir?” sorusunu merkeze alıyor, ama bunu o kadar geniş bir bakış açısıyla ele alıyor ki, adaletin bireysel hayatlardan devlet yönetimine kadar her seviyede nasıl şekillendiğini görüyorsunuz. Özellikle 
Sokrates'in diyaloglarıyla örülü bu eser, sadece kuru bir felsefi metin değil, aynı zamanda insan doğasına dair çok şey söyleyen bir rehber gibi.
Kitapta, Platon (Eflatun) ideal bir devlet düzenini tartışıyor ve devleti yönetenlerin "filozof krallar" olması gerektiğini savunuyor. Bu kısım, bana kitabı okurken şu soruyu sordurdu içten içe: Gerçekten bilge kişilerin yönetimde olduğu bir toplum mümkün mü? Çünkü bir yandan adaletin salt akıl ve erdemle sağlanabileceğine inanmak istiyoruz, diğer yandan da bugünkü dünya gerçekleriyle bu düşünceyi bağdaştırmakta zorlanıyoruz.
Platon (Eflatun)'un mağara alegorisi ise kitabın en vurucu bölümlerinden biriydi benim için. İnsanların gerçekliği nasıl algıladığını, gördüğümüz şeylerin ötesinde ne olduğunu sorgulayan bu alegori, bir anlamda herkesin bir 'aydınlanma' yolculuğuna çıkabileceğini, ama bu yolun kolay olmadığını gösteriyor. Bu bölüm beni en çok etkileyen kısım oldu, çünkü zaman zaman hepimizin kendi mağaralarımızdan çıkmamız gerektiğini hissettiğimiz anlar vardır, değil mi?
Kitabın dili ilk başta okuyan açısından anlaşılması zor gelebilir, ancak bir kere içine girdiğinizde Platon (Eflatun)'un felsefi derinliği size bir yolculuk sunacaktır diye düşünüyorum. Özellikle adalet, bilgi, erdem ve toplum düzeni üzerine düşündüğünüzde, modern dünyaya da ışık tutan sorularla baş başa kalıyorsunuz. Devlet, felsefi anlamda düşündürücü olduğu kadar, insanı kendi iç dünyasına daDuygu ve Düşünce
Platon (Eflatun)'un Devlet kitabını okuduğunuzda, sadece felsefenin temellerini anlamakla kalmıyor, aynı zamanda bugünkü toplumların düzeni hakkında da derin düşüncelere dalıyorsunuz. Kitap, “Adalet nedir?” sorusunu merkeze alıyor, ama bunu o kadar geniş bir bakış açısıyla ele alıyor ki, adaletin bireysel hayatlardan devlet yönetimine kadar her seviyede nasıl şekillendiğini görüyorsunuz. Özellikle Sokrates'in diyaloglarıyla örülü bu eser, sadece kuru bir felsefi metin değil, aynı zamanda insan doğasına dair çok şey söyleyen bir rehber gibi.
Kitapta, Platon (Eflatun) ideal bir devlet düzenini tartışıyor ve devleti yönetenlerin "filozof krallar" olması gerektiğini savunuyor. Bu kısım, bana kitabı okurken şu soruyu sordurdu içten içe: Gerçekten bilge kişilerin yönetimde olduğu bir toplum mümkün mü? Çünkü bir yandan adaletin salt akıl ve erdemle sağlanabileceğine inanmak istiyoruz, diğer yandan da bugünkü dünya gerçekleriyle bu düşünceyi bağdaştırmakta zorlanıyoruz.
Platon (Eflatun)'un mağara alegorisi ise kitabın en vurucu bölümlerinden biriydi benim için. İnsanların gerçekliği nasıl algıladığını, gördüğümüz şeylerin ötesinde ne olduğunu sorgulayan bu alegori, bir anlamda herkesin bir 'aydınlanma' yolculuğuna çıkabileceğini, ama bu yolun kolay olmadığını gösteriyor. Bu bölüm beni en çok etkileyen kısım oldu, çünkü zaman zaman hepimizin kendi mağaralarımızdan çıkmamız gerektiğini hissettiğimiz anlar vardır, değil mi?
Kitabın dili ilk başta okuyan açısından anlaşılması zor gelebilir, ancak bir kere içine girdiğinizde Platon (Eflatun)'un felsefi derinliği size bir yolculuk sunacaktır diye düşünüyorum. Özellikle adalet, bilgi, erdem ve toplum düzeni üzerine düşündüğünüzde, modern dünyaya da ışık tutan sorularla baş başa kalıyorsunuz. Devlet, felsefi anlamda düşündürücü olduğu kadar, insanı kendi iç dünyasına daVaroluşun Keskin Eleştirisi ve Ruhun Çöküşü
Çürümenin Kitabı 
Emil Michel Cioran
E.M. Cioran’ın kaleme aldığı "Çürümenin Kitabı", insanlık tarihine bir başkaldırı niteliğinde; varoluşun acı gerçeklerini açık ve keskin bir dille ele alan, derin bir felsefi metin. Kitap, okuyucuyu insanın çürümesi, dünyanın anlamsızlığı ve yaşamın dayanılmaz hafifliği üzerine düşündürmeye zorluyor. Cioran’ın felsefesi, varoluşun sert gerçekleriyle yüzleşmekten çekinmeyen ve insanın sınırsız acizliği karşısında çaresizlik hissi uyandıran bir bakış açısıyla şekillenmiştir.
Psikolojik bir perspektiften bakıldığında, Çürümenin Kitabı, bireyin kendisiyle ve dünya ile olan derin çatışmasını çarpıcı bir şekilde yansıtıyor. Cioran, insan doğasını çöküşün merkezine yerleştirmiş. Bu, kişinin psikolojik sağlığı üzerinde nasıl bir etkisi olabileceğini anlamak adına son derece önemli. Kişinin kendi varoluşuyla baş edememesi, nihilist bir bakış açısı geliştirerek anlam arayışında kaybolmasına yol açabilir. Cioran’ın metinlerinde bireyin, yaşama dair umudunu yitirdiği noktada ortaya çıkan varoluşsal krizler gözlemleniyor. Bu krizler, bireyin sadece kendine değil, aynı zamanda topluma ve dünyaya karşı yabancılaşmasını da beraberinde getiriyor diye yorumluyorum.
Cioran’ın metnini okurken, bir psikolog olarak insanın "çürümesi" kavramı üzerine düşünmeden edemedim. Çürüme, hem fiziksel hem de ruhsal anlamda bir çöküşü ifade ediyor. Bu, aslında insanın kendi iç dünyasındaki tükenmişliği ve modern dünyanın kaotik yapısına uyum sağlama mücadelesini simgeliyor. Kitabın her satırında, bu tükenmişliğin ve anlamsızlık hissinin ağır basması, okuyucuyu kendi içsel sorgulamalarına doğru derin bir yolculuğa çıkarıyor. Cioran, insanı umutsuzluk girdabına çekerken, aynı zamanda bu umutsuzluğu kabullenmenin belki de insanı özgürleştireceğini de ima etmiş olabilir...
ÇürümeninDüşünce
Çürümenin Kitabı Emil Michel Cioran
E.M. Cioran’ın kaleme aldığı "Çürümenin Kitabı", insanlık tarihine bir başkaldırı niteliğinde; varoluşun acı gerçeklerini açık ve keskin bir dille ele alan, derin bir felsefi metin. Kitap, okuyucuyu insanın çürümesi, dünyanın anlamsızlığı ve yaşamın dayanılmaz hafifliği üzerine düşündürmeye zorluyor. Cioran’ın felsefesi, varoluşun sert gerçekleriyle yüzleşmekten çekinmeyen ve insanın sınırsız acizliği karşısında çaresizlik hissi uyandıran bir bakış açısıyla şekillenmiştir.
Psikolojik bir perspektiften bakıldığında, Çürümenin Kitabı, bireyin kendisiyle ve dünya ile olan derin çatışmasını çarpıcı bir şekilde yansıtıyor. Cioran, insan doğasını çöküşün merkezine yerleştirmiş. Bu, kişinin psikolojik sağlığı üzerinde nasıl bir etkisi olabileceğini anlamak adına son derece önemli. Kişinin kendi varoluşuyla baş edememesi, nihilist bir bakış açısı geliştirerek anlam arayışında kaybolmasına yol açabilir. Cioran’ın metinlerinde bireyin, yaşama dair umudunu yitirdiği noktada ortaya çıkan varoluşsal krizler gözlemleniyor. Bu krizler, bireyin sadece kendine değil, aynı zamanda topluma ve dünyaya karşı yabancılaşmasını da beraberinde getiriyor diye yorumluyorum.
Cioran’ın metnini okurken, bir psikolog olarak insanın "çürümesi" kavramı üzerine düşünmeden edemedim. Çürüme, hem fiziksel hem de ruhsal anlamda bir çöküşü ifade ediyor. Bu, aslında insanın kendi iç dünyasındaki tükenmişliği ve modern dünyanın kaotik yapısına uyum sağlama mücadelesini simgeliyor. Kitabın her satırında, bu tükenmişliğin ve anlamsızlık hissinin ağır basması, okuyucuyu kendi içsel sorgulamalarına doğru derin bir yolculuğa çıkarıyor. Cioran, insanı umutsuzluk girdabına çekerken, aynı zamanda bu umutsuzluğu kabullenmenin belki de insanı özgürleştireceğini de ima etmiş olabilir...
Çürümenin