Rabia AŞAR
@Rabia_Asar
shopier.com/ShowProductNew/...
Hâme-rân~
“Süveyda” Kitapyurdu ve diğer tüm internet kitapçılarında
Kişisel gelişim uzun süredir okumuyorum. Ne kadar mantıklı bir inceleme olur bilemedim. Kitabın ilk yarısında muhteşem bir aydınlama geliyor. 'A evet bu doğru, bunu böyle yapmalıyım. Böyle yaparsam alışırım. ' Tarzı cümleler kurduruyor insana. Çoğu yerinde aslında hayatımızın pek çok noktasında farkında olmadığımız alışkanlıkşardan da bahsediyor. Şöyle ki kalan yarısında sanki bu ilk yarıda özetleyip bahsini geçirdiği her şeyi yeniden yazmış yazar. Yani verilen örnekler ve grafikler çok hoş ama sanki sürekli aynı şeyi okuyormuşum gibi hissettirdi. Kitap 200. Sayfalarda bitmiş olsaydı yorumum bambaşka olurdu ama şimdi son sayfalarını zoraki okuduğum söylemek zorundayım.
Reklam
Gerçek bir deneyin anlatıldığı, ölmeden önce okunması gereken kitaplardan birini paylaşıyorum; Algernon’a Çiçekler
İlk 10 sayfayı karakter okuma-yazmayı yeni yeni öğrendiği için yaptığı bir dolu hatayla okudum. Daha doğrusu okumaya çalıştım, normalden iki kat daha yavaş okumuşumdur sanırım ilk kez bu kadar çok yazım yanlışı içeren bir yazı okuyorum, bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim
50-250 arası insana öyle ümit veren şeyler oluyor ki, heyecanla ve sanki tanıdığım birinin hayatı değişiyormuş gibi gururla geçtim sayfaları.
Son sayfalardaysa sonunun ne olacağını bilmenin hüznü hakim. Bile bile sona yaklaşmak ve her şeyin zamanla geriye doğru gitmesi insanın gözlerini doldurmuyor değil. Kimsenin bilmediği kadar fazla bilgiye sahip olmuş birinin yavaş yavaş tüm bilgilerden uzaklaşıp onca güzel sayfanın ardından yaptığı ilk yazım yanlışıyla, işte artık sonuna geldik dedirtiyor.
Kısaca “okumasam pişman olurdum” kategorisinden bir kitap.
Çok merak ederek, çok isteyerek okumaya başlamıştım kitabı. Başta giriş, betimleme, karakter analizleri evet fazlasıyla iyi fakat ben yüksek beklentilerimin gazabına uğradım sanırım. Ne hikaye düşlediğim gibi bitti ne ben bittiğinde kendime bu kitaptan bir pay çıkarabildim... Okumasam da olurdu demekten alamıyorum kendimi. Daha önce incelemelerini okudum kitabın ve herkesin güzel eleştirilerine bakarak sıkıntının bende olduğunu düşünmeye başladım yine de bu kitapla birlikte, her popüler gördüğümü okumamaya karar verdim...
Son Ada kitabından sonra okumak için heyecanlanarak almıştım fakat neden bilmem hikayeye adapte olamadım. Diğer kitapları gibi kendimi de içinde hissedemedim. Hikaye çok güzel ama anlatımda eksik veya fazla şeyler var. Örneğin bir olayı anlatırken kişiler hakkında farklı bilgileri araya karıştırmış yazar ve bazı bölümler hikayenin ana konusundan uzaklaşıp yan karakterlerin hayatlarına dönüvermiş. Bu bende, okurken kopukluklar yaşattı. Bu yüzden beklentilerimi karşılamadı.
Araştırarak veya bir yerden görerek değil, bir avm’de ilgimi çektiği için aniden karar vererek almıştım. İyi ki almışım. Livaneli’nin her zamanki akıcı yazımı ve olağanüstü hayal gücü, sanki size olayı anlatmıyor da o olayın yaşandığı yere götürüp size izletiyor gibi. Her ayrıntısı ayrı kusursuz. Beklenmeyen bir sonuç olmamasına rağmen merakla okumaya devam ettiriyor kendini.
Reklam