Günler hep böyle geçecek, güneş hiç batmayacak, neşe de keder de hep aynı kalacak sanırız. İnsanoğlu aldanıştadır. Güneş batar, yağmur kesilir, kuşlar yuvalarına çekilir. Hiç ummadığın anda bir dalga kayığı devirir.
İnsan hiç geçmeyeceğini sandığı o anların, günlerin, acıların geçtiğini anladığında keşke bu acısızlığı kutlasa, kutlasa... Oysa o acı geçip gittiğinde artık o kadar önemsiz bir hâle gelmiş oluyor ki, “Yaşasın, artık yerinde yok!” demek delilik gibi gelebiliyor ilk başlarda.