Murat Yiğit
@Raskal
Aldım nefes, verdim nefes, aldım nefes, verdim nefes...İşte bu nefesleri hoyratça alabiliyorsak bu topraklar üzerinde, en başta Mustafa Kemal'e sonrasında ona inanan güvenen yanında olan Anadolu'ya borçluyuz...
.
Esir Şehir üçlemesinin ilk kitabı, Esir Şehrin insanlarını, tüylerim diken diken, bazen ağlamaklı, hatta bazen ağlayarak, minnetle, gururla bitirmiş bulunmaktayım. Yorumumu bitirip açlar gibi diğer iki cildine saldırmak istiyorum...
.
Kurtuluş savaşımızın ön cephesinde silahla kora kor carpışanlar değil, arka cephede, hem de işgal altında esir bir şehirde yaşanan o onurlu ve korkusuz mücadele nasıl güzel anlatılmış, zaten esir bir şehirde yaşıyorum, kaybedecek neyim var ki...Bir kafese esir edilmiş kuşla, bir odaya esir edilmiş kuş arasında ne fark var, gökyüzüne ulaşamadıktan sonra...
.
Eline, diline, yüreğine sağlık be Kemal Tahir bu 23 Nisan bayramımımızda bana böylesi duygu yoğunluğunu yaşattığın, Atatürkümüz ve ecdadımızı bu kadar güzel yadettiğin ve ettirdiğin için...
Neden böyle mütevazisin Nietczhe:)
Neden böyle mütevazisin Nietczhe? Şimdi ne alaka diyeceksiniz, kitabın ilk üç bölümünün adları sırasıyla şunlar. Neden böyle bilgeyim? Neden böyle akıllıyım? Neden böyle iyi kitaplar yazıyorum? Böyle olunca ben de Nietczhe' nin mütevaziliğinden dem vurayım istedim...
.
Kitabı okurken en çok şunu düşündüm. Hz. İsa' nın gerildiği çarmıha en çok çivi çakanların başında geliyor Nietczhe, bu kitabında da dine ve özellikle Hristiyanlığa ağır eleştirileri var, tabi ki yine her kitabında olduğu gibi Alman ırkını yine yerin dibine gömmüş gömmüş çıkarmış...Yo yo çıkarmış, gömmüş ve dilini kürek gibi kullanıp topraklamaya devam...
.
Anlaşılması çok zor bir kitap yine, gerçi ne bekliyorsam, Nietczhe' yi anlamak için en az onun kadar delirmek lazım. Otobiyografik tarzda bir kitap, ama bu defa kendini, anlattığı gibi yazdığı kitapların yazılış öykülerini de anlatıyor bölüm bölüm. Yani kitapları için biyografi, yaşamı için otobiyografi, ilginç bir deneyimdi...
Sizi bilmiyorum ama, romanlardaki anti kahramanları çok seviyorum ben, her iş ellerinden gelen,ol deyince olan, herkeslerin aşık olduğu kahramanlardan daha samimi geliyor bu tutunamayanlar bu elsizler...Mesela; Yusuf Atılgan'ın Bay C'si ve Zebercet'ini seviyorum, Oğuz Atay'ın Beyaz mantolu adamını, Hikmet Benol'unu seviyorum, Otomatik portakalın Alex'ini ve Dostoyevskigillerden Raskalnikov'u tabi ki...
.
Peki kim bunlar? Nerede, hangi tarlada yetişir? Benim bunlarda tanışmam, onların ya gençlik ya orta yaşlarına denk gelir. Birden sızıvermişlerdir yazarların kalemlerinden kitaplarının sayfalarına, bunların nasıl bir çocukluk geçirdiklerini hep merak etmişimdir...
.
İşte Papini'nin bu otobiyografik kitabı( kendisi roman karakteri olmamasına rağmen sağlam bir anti kahramandır) gerçekten merakımı fazlasıyla giderdi...Hani derler ya " Evlat olsa sevilmez" İşte o bahsi geçen evlat Papini...Aman aman, düşman başına düşman:) demek ki dedim, böylesi çocukluğa öylesi tutunamayan...
.
Düşünün bir otobiyografi kitabı bu kadar sert olabiliyorsa, yazarın hayal dünyasında kurguladığı karakterlerin halini...Papini'nin GOG kitabına bayıla bayıla 10 puan vermiş biri olarak, bu polemikçiyi okumaya zevkle devam...
