Murat Yiğit
@Raskal
Reklam
Woolf'un cebindeki taşlar...
Kim, kim, kim, kim, ne olmuş, ne olmuş, katil mi uşakmış? Uşak mı katil? Yaaa uşak herkese mi? Böylesi cezbededici ve merak doyurucu hiç bir sorunun cevabının olmadığı, olay örgüsünün -ö' sünün olmadığı, kurgu dışı ve tamamen soyut bir anlatımın olduğu şahane bir eser...
.
Herkesin ne'li olduğuna kendisinin karar verdiği koca bir pasta bu kitap. Hepsini bir anda yesek, mide fesatları, kramplar ve kaçınılmaz tiksinti kendinden ve pastadan. Pastayı paragraf paragraf dilimliyoruz ve kendimizi Virgina Woolf'un dilinin hazzına bırakıyoruz, önce gözlerimiz, sonra beynimiz ve en sonunda hayal ettiklerimiz...
.
Virgina Woolf'tan okuduğum üçüncü kitap Dalgalar, artık şundan eminim ki, Woolf'un geride bıraktığı tüm kitaplar bir nevi yazarın intihar notları, evinin yanındaki ırmağa atlayıp intihar etmeden önce, cebine doldurduğu taşlar, işte bu kitaplar. Depresif, melankolik, sorgulayıcı ve sancılı...O kadar zeki bir kadın ki, her cümlesinde bunu farkettiriyor. Fazla zeka ve her şeyi anlamak, ya da anlamaya çalışmak bela bela...
.
Konusu hakkında bişeyler gevelemek gerekirse de, altı arkadaşın çocukluklarından ölümlerine kadar, hayat hakkındaki düşünceleri bilinç akışı yöntemiyle sırasıyla anlatılıyor. Bu arada yarım bırakılmaya, ya da sevilmemeye çok müsait bir kitap, o yüzden tavsiye mavsiye edemem:)
Hay babayin şarap çanağına...
Çookk doyurucu bir okuma oldu, Franz Kafka'nın çoçukluğuna kadar indim ve amiyane bir tabirle söylemek istediğim tek şey " Kafka, senin babayin şarap çanağına zıçayım" Ben de diyorum bu adam Dava, Şato ve Dönüşüm gibi eserleri nasıl yazdı? Arka planda Kafka'nın hayatını tarumar eden bir baba figürüydü Kafka'nın eline hiçliğin kalemini tutuşturan...
.
Tamam diyo, kabul ediyorum bana bir fiske bile vurmadı. Keşke üç öğün dayak yeseydinde bu psikolojik şiddete maruz kalmasaydın be Kafka'cım. Milena'ya mektuplarında aşkından dans eden kalemin, babaya mektuplarında yılan olup sokmuş kendini, babanı, çocukluğunu, gençliğini...
.
Tek bir mektup 57 sayfa, gönderilmeyen ve asla karşılığı beklenmeyen bir mektup. Oturup konuşmanın imkansız olduğu babasıyla içsel bir hesaplaşma, bir anlamda Kafka ailesinin otobiyografisi olarak karşımıza çıkıyor. Fiziksel ve ruhsal ve maddi olarak çok güçlü, her şeyi kendisi bilen, herkesi küçümseyen, alay eden, hor gören, çocukları ağzıyla kuş tutsa, takdir etmek yerine kuşu küçümseyen, afedersiniz lanet bir adam. Çocukluğunda yaşadığı bu travmaları atlatamayan ürkek, çelimsiz, öz güvensiz, hayattan ve insanlardan kopuk, varoluşunu, ya da olamayaşını yazdıklarında arayan bir adam Franz Kafka...
Evettt, şimdi de Madame Bovary'i anlamaya çalışıyorum. Kendisini çılgınca seven, her dediğini koşulsuz yapan kocasını aldattığı için orospu yaftası yapıştırıp konuyu kapatıp kenara çekilmek en kolayı. Erkek yapsa "erkek adamdır yapar " olurken, kadın yapınca gördüğünüz gibi roman oluyor.
.
Kitap boyunca hırsı için Emma' yı suçladım, tutkusu için Emma'yı suçladım, heyecanı için, şehveti için, Emma' yı suçladım. Arayışları için Emma'yı suçladım. Peki neden? Kocası iyi bir adamdı ve onu seviyordu...Sonra kitabı kapattım Emma'nın istediklerini kendim de ister buldum. Yıllanmış bir rutinin ve sıradanlığın arasında kuru ve tek taraflı bir sevgi, bi ilişkiyi ayakta tutmaya yetmiyor sanırım. Peki ne oluyor? X ve Y kromozununun aldığı şekil itibariyle ahlak farklı işliyor, toplum baskısını ona göre şekillendiriyor...
.
Kitap salt bir aşk kitabı asla değil, feministliğin zirvesi bir kitap. Neden derseniz; yazıldığı dönem itibariyle, kadınlar kendi isimlerini kullanıp kitap bile çıkaramazken, kitabın ana karakteri Emma( Madam Bovary) kendisini seven ve sözünün geçtiği bir evlilik kurmuşken, kadınında duyguları olduğu, sadece karnının değil ruhunun da doyuma ihtiyacı olduğunu gözler önüne seriyor...
.
Kesinlikle okunması gereken klasiklarden birisi, okuyanlar hem Charles, hem Emma, hem kendi pencerelerinden bakıp bu romanı öyle değerlendirmeliler...
