Murat Yiğit
@Raskal
Kayıp zamanın izinde serisinin ikinci kitabından da ruh-i haliyetimize göre bi şeyler karalayalım.
.
8-) Neydi o ünlü replik "Aman Ali Rıza Bey, ağzımızın tadı kaçmasın". Ben de ona özenerek "Aman Murat Efendi, zihnimizin tadı kaçmasın" diyerek seri aralarına kitap sokuşturmaktan vazgeçtim. Bu yoğunlukta bir okumaya, başka herhangi bir kitabın virgüllüğe soyunmasına gönlüm razı gelmedi diyelim.
.
9-) Şunu anladım ki, Proust okumaya hazır olmak diye bir şey yok, en azından benim için öyle bir şey yok. Ben bugün okuduğumu yarın unutan biri olarak, bu serinin altını ne kadar doldursamda, bundan daha yükseğe çıkamazdım sanırım. Mesela görsel sanatlara, müziğe, mimariye hakim olsaydım. Mesela sayfalar dolusu betimlemelerle resmedilen çiçeklere, botaniğe hakim olsaydım. Anlatının geçtiği o dönemin sosyolojisine ve coğrafyasına hakim olsaydım. Aşka, arzuya, tutkuya hem hakim hem sahip olsaydım, elbet daha fazla doyardı ruhum. Ama biz; aç karnımızı doyurma telaşesinden bir ruhumuz olduğunu unutan yanlış zaman avareleri. Ama biz; hayatımızı sözümona kolaylaştıran teknolo jinin bakar kör ettiği gözler, artan maddesel ve bedensel kütlelerimizin altında ezilen şuncacık ruhların sahipleri, sanat bizim neyimize...
.
10-) Okurken kendimi bi test edeyim dedim. Okumaktan aldığım hazzı görerek alacak mıyım diye. Eskişehir'de kar yağıyor mu? Balkona çıkıp yaktım mı cigarayı? Sokak lambası da dibimde mi? Gözlerim görüyor ki "kar #yağıyor". Beynim diyor ki "Evet kar yağıyor". Ruhum diyor ki "Ali ata bak". İşte bu yüzden, yaşayarak hissedemeyeceklerimizi, satır aralarında arıyoruz.. Ben birazcık yokum, soran olursa Guermantes taraflarındayım...
