Her kitap yorumuma nerdeyse, yazarın okuduğum ilk kitabı diyerek başlıyorum:) İnsan okudukça cahilliğiyle daha bir yüzleşiyor. Acaba Türkçe ve Edebiyat derslerinde falan bunca yıl ne yaptık ki biz(ben)... Kitap yorumuma başlamadan önce huzurunuzda bazılarına çok fena dalacam, sinkaflı küfürler edicem! Şimdi biz ağzımızı yaya yaya Finlandiya eğitim sistemini yere göğe sığdıramıyoruz ya. Biz bundan tam seksen yıl önce, nüfusun yüzde sekseni köylerde yaşarken köy enstitüleri kurmuşuz. Öyle zirai dersler, öyle teknik dersler, öyle sanat edebiyat dersleri, öyle bir müfredat ki, enstitüten çıkan köy çocuğunu dünyada hangi işe koysan layıkıyla kotarır o derece. Sonra yedinci yılında müfredatın içi boşaltılmış, sonra da yurdun dört bir yanındaki bu enstitülerin kapılarına kilit vurulmuş. Gerçekten kahrolmamak elde değil, böylesi bir saçmalıkta parmağı olan, köylü düşmanı, ilim düşmanı, barış düşmanı, insan düşmanı ne kadar yavşak varsa yapışacam yakasına öbür tarafta. Kitaba gelince, toplumcu gerçekçi roman diyebiliriz. Ankaraya yakın bir alevi köyü olan Tozok köyünde geçiyor olaylar. O kadar fakir, o kadar kurak, o kadar verimsiz, ağaçsız, gölgesiz, bozkırın ortasında altmış hanelik bir köyde geçen yaşam mücadelesini anlatıyor. Ölesiye dürüst, ölesiye çalışkan köylümüz devletten zırnık beklentisi olmadan, taşlık bir araziyi insanüstü emek sarfederek bağa çevirir, üzümdür bostandır yetiştirmeye başlar. Tam dört yıl ilk ürününü bağbozumunu bekler... Veee sonra Ankara'dan bir cip içinde hökümet ve bürokrasi çıkagelir tüm vicdansızlığıyla. Şiveli, samimi, büyülü diliyle Tozok köyünü tanımanızı çok isterim. Kesinlikle tavsiye ederim efenim...Louis Ferdinand Celine-Gecenin Sonuna Yolculukta görüşmek üzere ️