Kader Şen
@Raskolova
Yalnız şunu iyi biliniz ki kahramanlar oyunlarını ve kaderlerini yalnız yaşarlar.
Huzur1000k
"Biz düşüncelerimizi çok defa omuzlarımızda taşırız. onun için onları kımıldatmamız bu düşüncenin ağırlığı nisbetinde güç olur."
Huzur ama daha çok Pessoa'dan ismi çalınası
- Huzursuzluğun Kitabı -
Kendisi küçük iken ailesi savaşta ölünce yakın akrabasının yanında büyüyen Mümtaz ile zamana göre iyi eğitim almış, görgülü, kocasından yeni boşanmış bir istanbul kızı olan Nuran'ın aşkı etrafında kurgulanmış bir romandır huzur. Cumhuriyet devrimlerinin kadına verdiği haklar ve sosyal değişim Nuran karakteri üzerinde çok net görülmektedir. Eserin ana hikayesi Nuran ve Mümtaz'ın aşkları etrafında gelişen olaylar, ve diyaloglardır. Ayrıca Tanpınar’ın eseri bir müzik formuna göre düzenlediği iddia edilir. Bir kuartet formu.
- birinci bölüm (ihsan) sıkıntılı
- ikinci bölüm (nuran) neşeli
- üçüncü bölüm (suat) melankolik
- dördüncü bölüm (mümtaz) çok sıkıntılı
Başyapıt...
Asıl mühim olan şey insandır. Gerisinden bana ne?.. Belki bir insan hayatı zamanın fırınında ateşe attığımız bir kağıt kadar çabuk yanıyor. Belki hayat, hakikaten bazı filozofların dediği gibi, gülünç bir oyundur. Tam bir ümitsizlik içinde bir yığın karar kılıklı tereddüt ve küçük, ümitsiz savunmalardır, hatta hülyadır. Ama, gerçekten yaşamış bir insanın ömrü yine mühim bir şeydir. Çünkü ne kadar gülünç olursa olsun, biz yine hayatı inkar edemiyoruz. Onda kafamızın vehimleri olsa bile, iyi, kötü diye kıymetler arıyoruz. Aşka, ihtirasa yer veriyoruz. Sanatkarcasına yaşamanın, küçük hesap ve israflarda kaybolmanın farklarını buluyoruz.
Tanıdığı, bildiği hiçbir şeyi göremezdi. Kül rengi bir tıkızlık, akışı bile belli olmayan bir nehir gibi, başta kendi varlığının şuuru olmak üzere, her şeyi alıp götürürdü. Bu, ömür dediğimiz şeyle beraber yürüyen bir nevi küller altında Pompei idi.
Birdenbire babasını olduğu gibi karşısında gördü ve bu hayal ona, bir daha onu göremeyeceğini, sonuna kadar onun varlığından uzak kalacağını, bir insanı bir daha görememenin, sesini bir daha işitememenin, bir daha hayatına girmemenin keskin ve yenilmez acısıyla ona hatırlattı.