Sylvia Plath esaslı yazmış hakikaten... Sırça fanus şüphesiz Esther'e mezar olacak bir gün. O kadar emin değil ki duvarların tekrar üzerine yıkılmayacağından, bu ihtimal onu diri diri gömmeyle eşdeğer sanki. Esther oradan oraya savrulan bir ruh yazar bunu o kadar iyi işlemiş ki, tüm intihar girişimleri, hayatı es geçmesi birebir şahit olduğumuz bir şey sanki.
Hayat bazen hiç yaşanılası gelmiyor, öyle ki nefes almak bile zoraki bir eylem haline dönüşüyor. Böyle dönemler üzerimizden geçtikçe de tekrar olma olasılığı bir hayalet gibi geleceğin üzerine siniyor. Böyle bir ihtimal varken yaşamak çok katlanılası gelmiyor. Huzurla uyu Esther ve sevgili Sylvia Plath.