. -Vâlâ Nureddin Beğe-
Gün, parlayıp derinden,
Kümesin üzerinden
Gökyüzünün daldığı
Boğucu karanlığı
Dağıttı nefes, nefes...
Önce uyandı kümes.
Ottü kızıl bir horoz,
Çırpındılar toprak, toz
Dağıtarak tavuklar...
Şu tarafta uyuklar
Bir iki tembel hindi:
Beri yanda gerindi
Bizim çoban köpeği...
İki üç su ördeği,
Koşuştular ileri;
Su birikintileri
Bu hücumla bulandı...
Karanlığın yasından
Kurtuldu kümes artık.
Hafif bir kargaşalık
Bu tarafta belirdi:
Elinde yemler girdi
Çiftçi kadın bahçeye,
Bağırdı: Geh! Geh! diye...