Gamze
@Realistolamiyor
Şu anda okuduğu kitap
“Gerçek dediğimiz şey, çoğu zaman en usta sahtekârların eseridir.”
Umberto Eco’nun Prag Mezarlığı romanı, 19. yüzyıl Avrupa’sının karanlık, karmaşık ve çoğu zaman gizemli arka planını ustalıkla anlatan bir romandır. Romanın merkezinde, hafızası parçalanmış ve kendi hayatına bile şüpheyle yaklaşan sahtekâr bir karakter olan Simone Simonini yer alır. Bu karakter aracılığıyla yazar; sahte belgeler, komplo teorileri, ırkçılık, din karşıtlığı, siyasi manipülasyon ve kitleleri yönlendirme teknikleri üzerine sarsıcı bir eleştiri sunar.
Romanın en çarpıcı yönlerinden biri, olayların gerçek tarihî kişilerle iç içe geçirilmiş olmasıdır. Giuseppe Garibaldi,, Dreyfus Olayı ve Tapınak Şövalyeleri gibi figür ve olaylar romanda kurgu ile öyle ustaca harmanlanmış ki, zaman zaman gerçekle kurgu arasındaki sınırı ayırt etmekte zorlandım.
Yazar bu romanında özellikle Yahudi düşmanlığı ve sahte belgelerin nasıl icat edildiğini; bunun ardındaki ideolojik, ekonomik ve politik çıkarları inceler. Simonini, tüm bu sahtekârlıkların içinde bir kukla mı, yoksa kuklacı mı olduğu sorusunu roman boyunca düşündüm durdum açıkçası Simonini
bana daha önce okuduğum kitaplardan bir karakter 
Kötülüğün Sıradanlığı az da olsa anımsattı.. Keyifli okumalar dilerim
Kötülüğün Sıradanlığı az da olsa anımsattı.. Keyifli okumalar dilerim
Vedat Türkali- Güven (I,II)1000k
Puan vermedi
Usta yazar; Vedat Türkali’nin 1.500 sayfa 2 ciltlik destansı harika bir Romanı ama ne yazık ki Vedat Türkali, okurlarını Yazar olmaya teşvik etme amacıyla III. Cildi yazmamıştır.
Yarım kaldığı halde çekiciliğini yitirmemiş. Bu yönüyle diğer romanlardan ayrılan muhteşem bir özelliği var.
Güven romanını okuduğunuzda gariptir ki (Turgut, Necla, Halil, ve Seher ilişkisinde )güvenmeyi, ve (Galip, Nazif, Sait, ve Eşref bey ilişiksinde ) güvenmemeyi aynı anda öğreniyorsunuz. Bir kere daha anlıyorsunuz ki, “İnsan hangi çağda yaşarsa yaşasın başka birinin vicdanına kaldığı anda çaresizliğin de kalın duvarlarına çarpıyor.”
Ama unutmamak gerekir ki, insan bütün duvarları kendine duyduğu güvenle aşar..
SefïllerVictor Hugo
Victor Hugo’nun baş yapıtı “Sefiller”
Romanı okurken, karnını doyurmak için çaldığı bir parça ekmeğin bedelini 19 yıllık kürek mahkumluğu ile ödeyememiş Jean Valjean’ın susturamadığı vicdanının sesi kulaklarınızda çınlarken, nankörlük, fedakarlık, yaşamsal adaletsizlik ve insanların hırslarına yönelik daha bir çok duyguyu içinizde hissediyorsunuz...
“ Adil olmayan bir dünyanın adil bir öbür tarafı olduğuna inanmıyorum… Çünkü bu dünyadan adaletsizlik içinde götürmüş olduğunuz taşlarla öbür tarafta sağlam bir kule inşaa edemezsiniz. Yıkılır size de altında ezilmek kalır…
Karen Armstrong - Tanrı'nın Tarihi İslam, Hristiyanlık ve Yahudiliğin 4000 Yıllık Tarihi
İngiliz asıllı yazar, kitabında Tanrının 4.000 yıldır geçirdiği evreleri fazlasıyla detaylı ve objektif bir şekilde anlatıyor. zaman zaman okuyucusunu zorlasa da okunabilecek bilgi yüklü kitaplardan.
İnsanoğlu varoluşundan beri Tanrı sorgulamasıyla mücadele etmektedir. Bu sorgulamanın amacı, bazen yaratılış nedeni bazen de bir kurtarıcı bulma çabasıyla doğrudan ilişkilidir. Var olanı kavrama konusunda her zaman yetersiz olan insanoğlu, İlk dönemlerde yaratma metotlarıyla tanrılar yaratmış, kendi yarattığı tanrılara tapmıştır. Bir zaman sonra yaratılanın yaratamayacağı düşüncesine kapılıp, yaratıp göklere çıkardıkları tanrılarılarının yerine başka bir tanrıyı koymuşlar bazen de kötü olduğuna hüküm verip yargılayarak infaz etmişlerdir.
Yüzyıllar boyu süren bu sorgulama vahiy ve peygamberler aracılığıyla üç semavi dini oluşturmuştur. Ve sürekliliğini korumuştur. Üç semavi din paganizmi kendi mensupları için yıkmış belli dinsel ritüelleri kazandırmıştır üç semavi dinin insanın tanrı
Arayışını durdurma konusunda ne kadar etkili olduğunu henüz bilmiyoruz muhakkak ki hala bir yerlerde Tanrı’yı arayan yahut tanrısını yaratan topluluklar mevcuttur...
Okunması gereken Diyarbakır’ı Ermeni(Hay) kalemiyle anlatan harika bir anı-roman ‘’Mıgırdiç Margosyan/ Tespih Taneleri’’
Tespih tanelerin gibi dağıtılan Ermenilerin hayatta kalmak için dinlerinden, dillerinden, kültürlerinden vazgeçirilerek yaşamak zorunda oldukları hayatlarından kendimizden bir parça buluyor olmamız ne kadar garip.
Sarkis’lerin Ali’lere, Ardemis’lerin Ayşe’ye Fatma’ya dönüştürülmesi.. Gizlice gittikleri Kilise yollarında kafalarına fırlatılan karpuz, kavun kabuklarıyla karşılaşan Haylar ne çok acı çekmişler geçmişlerinde..
Diyarbakır’ın dar sokaklarında, Urfa’nın balıklı gölünde, Mardin’in, İstanbul’un bilmedikleri yetimhanelerinde Patrikhanelerinde ne acı bir yaşam savaşı vermişler.
