Tuğba KAYA
@Redzombi
İtfaiye Eri
Erciyes üniversitesi astronomi ve uzay bilimleri
İstanbul
20 Haziran 1992
71 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Kitabı gerçekten çok sevdim. Benim gibi önce yorumlara bakanlar için en baştan söyleyeyim, kesinlikle okunmalı, beğeneceksiniz .
Altını çizdiğim her cümle duygularıma dokundu, bazıları ağlatacak kadar etkiledi. Gün içinde o satırlar aklıma geldi dalıp gittim o cümlelere…
Ben zaten duygusal bir insanım, böyle iç dünyası derin karakterlerin duygularını ve düşüncelerini okumaya bayılıyorum.
Reklam
Puan vermedi·152 syf.··
Beğendi
·2025 28. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 01 Temmuz 2025 00:40
Kitabın ilk sayfalarına adapte olamadım ama ilerledikçe öyle cümlelerle karşılaştım ki, içime yerleşti. Altını çizdiğim yerleri tekrar tekrar okuyacağımı biliyorum.
En sevdiğim bölüm şöyleydi:
“Yalnızlığı düşündüğümde aklıma bir inek geliyor… Yavaşlar, huzurlular, aceleleri yok.” ve ben bu satırları okuduğumda inek olmak istedim.
Bu benzetme hem gülümsetti hem de düşündürdü.
Belki hepimiz, bu hayatta bir miktar “ineklik” istiyoruz. Sessizlik, huzur, kimseye yetişme zorunluluğu olmadan sadece var olabilmeyi…
Fournier’nin yalnızlığı, hem seçilmiş hem de özlenen bir şey. Hem kalmak istiyor orada, hem de bir ses arıyor. Bu gelgitler bana çok tanıdık geldi. Belki o yüzden bu kitap kendime tuttuğum bir ayna gibi oldu.
Kısa, sarsıcı ve çok sahici bir anlatım.
Yalnız olduğunu düşünen herkes okumalı.
Çünkü tek yalnız sen değilsin.
"Bir insan ne kadar yalnız olabilir ve bu yalnızlık nerede başkalaşır?"
Başlarda o dinginliği, sessizliği, karakterin kendi hâline kurduğu düzeni çok sevdim. İnsanlarla değil de kendiyle kalmayı seçmiş gibiydi. Sessiz, ama depresif değil.Yalnızlığına hâkim biriydi.
Altını çizdiğim çok fazla yer ve üstüne düşündüğüm pek çok paragraf oldu. Özellikle "kimse bu kadar yalnız kalmamalı"dediğim satırlar...
Ama sonra biri girdi hayatına ve her şey değişti. O tanıdığım kadın gitti, yerine bir başkasını sürekli düşünen, neredeyse ona tutunan biri geldi. Bu geçiş çok ani ve beni bir okur olarak ikiye böldü.
Bir yandan yalnızlığın sade güzelliğine hayran kaldım, diğer yandan bu yalnızlığın ne kadar kırılgan olabileceğini gördüm.Ama sonra düşündüm: Belki karakter yalnız kalmak istememişti. Belki hayat hep onu yalnızlığa doğru itmişti.Kendisi mi seçmişti bu hâli, yoksa başka seçeneği mi yoktu?
Kitap bana iki ayrı bölüm gibi geldi:
İlk bölüm: sessizlik, denge, kendiyle barışık bir yalnızlık.
İkinci bölüm: tek bir kişiye yönelmiş, sarsılmış, duygusal olarak savrulmuş bir hâl.
Sana Gül Bahçesi Vadetmedim – Joanne Greenberg
Bazı kitaplar okuyucusuna içsel bir bağ sunar; karakterin acısı geçer, iyileşme umudu içini ısıtır ama maalesef o bağı bu kitap ile kuramadım.
Psikolojik rahatsızlıklarla boğuşan bir karakterin iç dünyasına girmeyi umarken, çoğu yerde dışarıda kaldığımı hissettim. Derinleşmesini beklediğim duygular, yüzeyde kaldı. Romanın son 40-50 sayfası ise neredeyse klasik bir “umutla bitmeli” çabasıydı. Evet, tamamen mutlu son değildi ama zoraki bir umut havası hâkimdi.
Yaklaşık 45 günde, sırf yarım bırakmamak için bitirdim. Akışta ciddi kopukluklar hissettim. Vermek istediği mesaj çok kıymetli olabilir ama bana geçmedi. Belki de ben hayata karşı daha güçlü, dirençli olduğum ve baktığım için, onun kırılganlığına yaklaşamadım. Empati kuramadım, çünkü onun zayıflığını büyüten hâli bana yorucu geldi.
Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal Karınca
Yaşar Kemal’in okuduğum ilk kitabıydı. Kitabı elime aldım ve bırakamdım. Dili sade, akıcı ve masal gibi… Ama altında çok güçlü mesajlar var. Güç, kibir, adalet ve birlikte hareket etmenin değeri o kadar güzel işlenmiş ki okudukça düşünüyorsun.
Topal Karınca’nın sakinliğine hayran kaldım. O kadar bilgece, o kadar ağırbaşlı bir lider ki… Sesi yükselmiyor ama sözü yere de düşmüyor. En çok onun idareciliğini, stratejisini sevdim. Ama karınca topluluğunun gücünün farkında olmaması, başta kendi değerlerini görememesi beni yer yer kızdırdı. O kadar kalabalıklar ama neye sahip olduklarını bilmiyorlar… Tanıdık geliyor, değil mi?
Kitapta öyle komik detaylar var ki! En çok güldüğüm yer hayvanların tembellik yaparken “kıçlarını ağaca dayayıp kaşımalarıydı.” Böyle küçük ama vurucu detaylarla hem güldürüyor hem düşündürüyor.
Bu kitap beni şaşırttı, düşündürdü, yer yer de güldürdü. Masal gibi ama gerçek kadar tok bir hikâyesi var. Yaşar Kemal’le bu şekilde tanışmak iyi geldi.
Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal KarıncaYaşar Kemal · Yapı Kredi Yayınları · 202515,6bin okunma
Reklam