Bahtiyar
@Reshi
Kitaplar, uygarlığa yol gösteren ışıklardır.
Korku katilidir aklın. Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür.
"Bengü il tuta olurtaçı, sen Türk Budun!"
Hayat Sana Bir Çift Eldiven Verirse Onu Nakavt Etmelisin!
Jack London’ın hayatını incelediğimizde, boks gerçekten onun için önemli bir yere sahip. Boksu, yazdığı öykülerde çok çeşitli imgeler için kullanıyordu. Kimi hikâyelerinde, gençliğin dayanıklılığını, gücünü ve estetik duruşunu; yaşlılığın ise oturaklı, bilge ve deneyimli hâlini bu spor aracılığıyla tarif ediyordu. Bir insanın doğumundan ölümüne kadar olan süreci, “oyun” dediği boks sporu ile hikâyelerinin arka planında bizlere sunuyordu, özellikle Bir Dilim Biftek gibi eserinde, boks yalnızca bir dövüşü değil, aynı zamanda insanın zaman karşısında çaresizliğini ve yaşlanmanın kaçınılmaz gerçekliğini gözlerimizin önüne seriyordu çünkü ona göre oyun, tüm detaylarıyla hayatın kendisiydi.
Kimi hikâyelerinde ise – özellikle bu kitabın ikinci kısmında olduğu gibi – boksu daha büyük olaylarla ilişkilendirerek, bir ülkenin kurtuluşunu, özgürlüğü ve mücadeleyi, yani hayata başkaldırıyı simgeleyen bir unsur olarak görüyordu. Vermek istediği mesajların yanı sıra bunu öyle akıcı bir dille anlatıyordu ki kitabı elinizden bırakamaz hâle geliyordunuz. Bu da öykülerini ne kadar ustalıkla yazdığını gözler önüne seriyordu.
Jack London, boksu bir spor dalından çok daha fazlası olarak görmüş biri. Ona göre bu öyküler, sıradan boks hikayelerinden değildir, aslında hepimizin verdiği yaşam mücadelesinin bir anlatımıdır.
İyi okumalar ve yaşam mücadelenizde başarılar dilerim.
Allons-y
Reklam
Çekiçle Hayatta Anlam Aramak
Büyük acılar, sıkıntılar ve hatta ölüm isteği… Bunların hepsi, hayatın bize sunduğu ve çoğu zaman çevresel faktörlerin sebep olduğu duygular. Peki, bu kötülüklerle dolu dünyadaki yerimiz ne? Hayata karşı cevabımız ne olmalı? İşte bu noktada yaşadıklarımıza verdiğimiz anlam, yani tutumumuz devreye giriyor.
Viktor E. Frankl da bu şekilde düşünüyor olacak ki, günlük hayattaki dertlerimize daha iyimser bir bakış açısı geliştirmemiz için yaşadığı –ve belki de bir insanın başına gelebilecek en kötü– anılarını paylaşarak başlıyor. Kamp hayatında hayatta kalma oranının son derece düşük olduğu, açlık, soğuk ve sayısız sıkıntının arasında tutunmayı başararak bir insanın her zaman tutunacak bir dal bulabileceğini gözler önüne seriyor. Frankl, bu zorlukların arasında bile şunu söylüyor: "İnsana her şey elinden alınabilir; bir şey hariç: herhangi bir durumda kendi tutumunu seçme özgürlüğü."
İkinci bölümde ise Frankl, geliştirdiği logoterapi yönteminden bahsediyor. Bu yaklaşım, her insanın kendi hayatını anlamlı kılacak yorumları keşfetmesine dayanıyor. Ona göre, hayat bir satranç oyunu gibi. Her insanın karşısına çıkan durumlar ve olasılıklar farklı, dolayısıyla cevapları da kendine özgü olmalı. Frankl’ın şu sözleri bu fikri çok güzel özetliyor: "Hayatın anlamı kişisel ve özeldir; herkes için farklıdır ve yalnızca o kişi tarafından keşfedilebilir."
Eğer birine sadece çekiç verirseniz, her şeyi çivi olarak görür. Ama ona anlam duygusunu kazandırırsanız, hayattaki her şeyi anlamlı görmeye başlar. Ne demişler: "Yaşamak için bir nedeni olan insan, her nasıla katlanabilir." 
Friedrich Nietzsche
Sonuç olarak, İnsanın Anlam Arayışı bize hayatın zorluklarına karşı durabilmek için anlam bulmanın ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor. Hayatın bize sunduğu her şeye rağmen, tutunacak bir dalımız her
Friedrich Nietzsche
Sonuç olarak, İnsanın Anlam Arayışı bize hayatın zorluklarına karşı durabilmek için anlam bulmanın ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor. Hayatın bize sunduğu her şeye rağmen, tutunacak bir dalımız herYol da yolcu da birdir ve hayatın kendisidir.
“Mutluluğun yolu yoktur; mutluluk bir yoldur.”
Buddha
Bulunduğun yerde ya da koyulduğun yolda rahatsızlık hissi yaşıyorsan, belki de önce ayakkabının içine bakmalısın. İçinde ufak bir taş bulabilir ve o taşın ağırlığının yolculuğunu nasıl etkilediğini fark edebilirsin.
Siddharta, yolculuğunun başında, o taşın – yani kendi düşünce ve bakış açısının – onu bilgelikten ve erdemden alıkoyduğunu fark etmemişti. “Çocuk insan” olarak nitelendirdiği, bu dünyaya ait sıradan insanları kendi egosunun penceresinden hor görüyor, böylece kibirle hareket ediyordu. Bir noktada, “Ben, hiçbir zaman birini gerçekten sevebilecek bir insan değilim,” diye düşünecek kadar bu egoya yenilmişti. Kendi erdem yolculuğunda, kendisine koyduğu görünmez sınırlarla adım atıyor; bir insan olduğunu ve bu maddi dünyanın da bir parçası olduğunu unutuyordu.
Hayatın anlamını, hayattan ayrı ve ona yabancı bir kavram gibi görüyordu. Bu yüzden ne mutluluğu ne de bilgeliği bulabiliyordu. Ancak sıradan bir kayıkçıyla – yalnızca nehrin sesini dinleyerek bilgeleşmiş bir insanla – karşılaştığında, Siddharta’nın yolculuğu başka bir boyut kazandı. Bu noktada anladı ki bilgelik, ne bilgiye ne dünyevi zevklere ne de kutsallığın katmanlarına aittir. Bilgelik, her insanın yaşamının kutsallığını ve varlığının değerini fark etmekte saklıydı.
Siddharta, nihayet, rahatsızlık veren ufak bir taşın bile bir gün toprağa karışarak, oradan bir ağaca dönüşeceğini, dolayısıyla her şeyin yaşam döngüsünün bir parçası olduğunu kavradı. İyi ve kötü yanlarıyla tüm canlılığı kucakladı ve bu bütünlükle erdeme ulaştı. Nirvana, onun için her şeyin içinde var olan bir harmoniye dönüşmüştü.
Belki de mutluluk, bir yol olduğu kadar, bu yolda ufak bir taşın bile bir öğretmen olabileceğini fark etmekten geçer.
Ama yeter, daha fazla
Tuttuğun balık senin nasibin midir gerçekten?
Bir ihtiyar balıkçı ve ihtişamlı bir balık arasında, hayatın ve gençliğin kıymetini, çabanın ve emeğin tadını, mücadelenin insan doğasındaki yerini ve en önemlisi, çabalasak ve kendimizi adasak da bazı şeylerin bizim istediğimiz gibi gitmediğini; hayatın da bizim için planlarının olduğunu anlatan bu kovalamaca hikayesi, kendimize dersler çıkarabileceğimiz güzel ve sade anlatımıyla dikkat çekiyor. Okurken, aynı zamanda ihtiyar balıkçımızın yanında sandalda oturuyormuş hissi vermesiyle oldukça etkileyici bir deneyim sunuyor.
İyi okumalar
Allons-y
Kendi aynamızdan bir cinayet öyküsü
Farklı bir gezegende işlenen akılalmaz bir cinayet... Peki, ne bu kadar akılalmaz? İşte bunun cevabı gezegenin özelliklerinde saklı. Burada, insanlar birbirlerinden tamamen kopmuş durumdalar. İletişim yalnızca sanal olarak, hologramlar üzerinden gerçekleşiyor. Karı kocanın bile birbirine yakınlaşmasının tuhaf ya da ayıp olarak nitelendirildiği bir toplum bu. Tüm işler robotlar tarafından yapılıyor, sanat ya tamamen soyut bir biçimde icra ediliyor ya da hiç edilmiyor. Duygulardan arındırılmış bu dünyada, evlilikler bile genetik uyuma dayalı bir sistemle yürütülüyor.
Böyle bir toplumda, kim birine yaklaşarak onu öldürebilir? İşte bu sorunun cevabını bulmaya çalışacağız.
Ana karakterimiz Elijah, bizim dünyamızdan geliyor. Ancak bizim dünyamız gerçekten "bizim" dünyamız mı? Bakıldığında, cinayet işlenen gezegenin tam tersi gibi görünüyor. İnsan nüfusu 8 milyarı geçmiş, çelikten duvarlar içinde yaşıyoruz. Siyasi ve sosyolojik sıkıntılarla boğuşuyoruz. Mantıktan çok, durumlara verilen ani tepkilerle yönetilen bir sistemin içerisindeyiz. Diğer gezegenler tarafından daha düşük bir konumda görülüyoruz. Aslında bu tasvir edilen iki gezegen de bizim dünyamız. Neden mi? Çünkü tüketim odaklı bir toplumda, yalnızca tüketicilere dönüştük.
Her şeyi bizim için yapan robotlarımız olmayabilir, ama her şeyi ayağımıza kadar getiren teknolojimiz var. Bir üst sokaktaki markete gitmeye bile üşeniyoruz. 8 milyar nüfusa ulaşmamıza rağmen, insanın insana olan temasının giderek azaldığı, sosyolojik olarak çöküşte olduğumuz bir dönemden geçiyoruz. Hiç olmadığı kadar kalabalık ama bir o kadar da yalnızız. Buna rağmen, yakınlarımızla bile görüşmeye tahammülümüz kalmamış durumda. Sanal ortamlar, yani sosyal medyanın bize sunduğu o çelik mağaralarda yaşıyoruz.
Gözümüzün önündeki gerçekleri
Reklam