İnsan sadece ve kesinkes başkasının mutluluğu için çabaladığını söyler ve böyle düşünen kimse kendini kandırıyordur; temel dürtüsü değişmez çünkü; kendi doğasını, eğitimini gerçekleştirmek ve böylece ruhunun huzura kavuşmasını sağlamak.
Kitaplarla, resimlerle, güzel şeylerle dolu olan, insanların alçak sesle konuştukları, kendilerinin ve düşüncelerinin temiz olduğu bir havayı solumak istiyorum.
O zamanlar “ben, beni kimse görmediği zaman en çok kendim oluyorum” diye düşünürdüm.
Yeni keşfediyordum bu düşünceyi. Kimse sizi gözlemiyorsa, içinizdeki gizli ikinci kişi dışarı çıkıp dilediği şeyleri yapabilir.