Uçak motorunun arka taraftan gelen ani kükremesi Kit'in yatmakta olduğu bölmenin duvarlarını sarstı.
Gözlerinin önünde hırçın mavi bir gökyüzü vardı... Başka hiçbir şey yoktu. Sonu gelmeyen bir an boyunca o gökyüzüne baktı. Kocaman, ezici bir ses gibi, zihninde var olan başka bir şeyi yok ediyor, onu felç ediyordu bu gökyüzü. Bir zamanlar birisi, gökyüzü, arkasındaki geceyi saklar, aşağıdaki insanı yukarıda yatan dehşetten korur, demişti. Gözlerini hiç kırpmadan baktı o katı boşluğa... Ve acısı içinde kıpırdanmaya başladı. Yırtılma her an olabilir, kenarlar geriye uçabilir, dev ağız ortaya çıkabilirdi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Yo, hayır," dedi sonra. "Biraz ağla ama uzun sürmesin. Az ağlamak iyidir. Uzunu kötüdür. Bitmiş bir şeyi asla düşünmemek gerekir."
"Seni seviyorum." Kit bunu söylerken parmaklarını onun dudakları üzerinden kaydırdı ama aslında ona ulaşamayacağını anlıyordu.
Amar, "Moi aussi,"* diye karşılık verdi, Kit'in parmağını hafifçe ısırdı.
Kit ağladı, birkaç damla gözyaşının onun göğsüne düşmesine izin verdi. Amar ona merakla baktı, ara sıra başını iki yana salladı durdu.
Küçük bir bıyığı, mavi gözleri vardı.
Bir noktadan sonra artık geriye dönüş yoktur. İşte varılması gereken yer o noktadır.
KAFKA