Ricky
@RickySupervisor
rosebud
338 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Retorik edebiyatın en şaşaalı bir yerinde, son bölümlerinde 'Anlatıcının Sonuç Bölümü' diye bir kare var ki, insanı diyalektik açıdan sonsuzluğa mühürlüyor. Sinemaya olan tutkum nedense
Dr. Daniel G. Amen’in nörobiyoloji ile psikolojiyi harmanlayan Âşık Beyin adlı eseri, insanın en yüce ve mistik kabul ettiği "aşk" duygusunu yüksek teknoloji ürünü SPECT (tek foton emisyonlu bilgisayarlı tomografi) görüntüleme yöntemleriyle masaya yatıran modern bir nöro-psikoloji çalışmasıdır. Eser, romantik ilişkilerin evrelerini; dopamin, oksitosin ve serotonin gibi nörotransmitterlerin birer katalizör olarak rol oynadığı biyolojik birer süreç olarak tanımlarken, okuru kalbin değil, gri hücrelerin yönettiği bir labirente davet eder.
Kitapta aşk, sadece hormonal bir esrime hali değil; partnerlerin beyin kimyalarının birbirini nasıl dönüştürdüğünü, yaraladığını ya da şifalandırdığını gösteren evrimsel ve klinik bir vakadır. Amen, beynin farklı bölgelerindeki aşırı ya da düşük aktivitenin ilişkilerdeki bağlanma, kıskançlık, saplantı ve çatışma dinamiklerini nasıl doğrudan şekillendirdiğini bilimsel bir realizmle belgeler.
John Steinbeck’in 1947 tarihli eseri Aşk Otobüsü, İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerikan toplumunun ahlaki, sınıfsal ve varoluşsal krizlerini California’nın çamurlu yollarında mahsur kalan bir otobüs dolusu yolcu üzerinden inceleyen keskin bir toplumsal mikrokozmostur. Steinbeck, karakterlerin arızalanan bir araçta geçirdiği bu zorunlu zaman dilimini, modernitenin getirdiği yabancılaşmayı ve bireyin bastırılmış güdülerini masaya yatırdığı edebi bir laboratuvara dönüştürür; yolculuk burada coğrafi bir hedeften ziyade, sahte illüzyonların döküldüğü ham bir arınma sürecidir.
Romanın 1957 yapımı sinema uyarlamasında Camille Oakes karakterine hayat veren Jayne Mansfield, popüler kültürdeki alışılagelmiş "sarışın bomba" klişelerini aşarak hüzün ve trajediyle örülü, dramatik bir derinlik sergilemiştir. Hem edebiyatta hem de beyaz perdede bu anlatı, savaş sonrası Amerikan rüyasının ışıltılı yüzeyinin altındaki varoluşsal boşluğu ve insanın kaçamadığı o en çıplak doğasını dimağda mühürleyen vakur bir modern klasiktir.
*Kendi düşüncelerimi belirterek yazdığım bir incelemedir.*
Eh, 5 gün sonra doğum günüm var, ve ben 28. yaşına basacağım... bu kitabı niçin daha önceleri okumadığım için nedamet ile sicim arasında gelgitler yaşıyorum. Okurken düşündüren, düşündürürken de gözlerinizin dolmasına neden olacak bir eser. Filmini izlemiştim 20 yaşında iken, fakat kitaplara o kadar meraklı birisi değildim... daha çok sinemaya aşık biri idim. Nedendir bilinmez bunun cefasını çekiyorum şu an, ve aynı zamanda kendime olan kötümserliğini farkındayım -ki bu esaret benim dimağımı kemiriyor. Heyhat! Dün ansızın kitapçıya gittim ve bu kitabı bulmak için cebelleştim nedensizce. Çünkü Nemecsek'i kendime göre bir tahayyül ediyordum, çocukluğum da ansızın böyle süregelen şeyler yaşandı için. Kütüphanem de anısını ilelebet yaşasın diye, bir bir kitapçıları gezdim. Zakkum bahçesinde yalınayak dolaşırken birdenbire bir güneş peyda oluştu. Her yer ışıl ışıldı, gözlerimin içinde renk renk matlaşan bir cisim beliriyordu; durmadan ivme kazanan bu cisim, benliğimde fütursuzca hezeyanlar saçıyordu. Sahiden sonlara doğru gözlerim dolması, beni içinden çıkılamaz bir labirentvari bölgeye hapsetmesi kadar olanaksız bir şey yoktu. Kendime çok kızıyorum, yüksünüyorum, hayıflanıyorum nedensizce münkesir davranmama neden oluyor. Gerçi okumanın yaşı yoktur diyorum kendime defalarca, ne demişler; geç olsun, güç olmasın.
