Bu ülke benim mi ?
Belki ama ben, ben onun değilim.Ayaklarım buranın otlarında ama uzak otlarda koşup oynuyor tüm düşüncelerim.Denizler ötesini düşlüyoruz ikimiz de.Ama sizin için denizler ötesi burası, Gezgin, benim içinse orada uzakta.
Benim için denizler ötesi Toulouse'dan yana, annemin çağıran sesi, çocuk gülüşlerim orada yankılanıyor hâlâ.
Bir kedinin peşinde yalınayak koştuğumu anımsıyorum, taş döşeli bir yolda,
Kedi küçüktü ,kim bilir, yaşıyordur belki ve beni anımsar.
Hayır ölmüş olmalı ya da unutmuştur,
tıpkı yoldaki taşların unuttuğu gibi beni.
Ben çocukluğumu anımsıyorum ama çocukluğumun dünyasında her şey unuttu beni.
Doğduğum ülke soluk alıp veriyor içimde ama onun için bir ölüyüm ben.
Nasıl da mutlu olurdum tek bir duvarcık tek bir ağaç anımsıyor olsaydı...
Gezgin :
Bir adam sizi düşünüyor.