Neden insanlar bu denli yalnız olmak zorundalar? Neden bu denli yalnız olunmak zorunda? Bu dünyada bu kadar çok insan yaşarken, her birimiz bir başkasından bir şeyler beklerken, neden bu kadar yalnızız? Ne için? Yoksa gezegenimiz, insanların yalnızlığından beslenerek mi sağlıyor dönüşünü?
Her insanın, hayatının özel bir zamanında elde etme şansına sahip olduğu birtakım özel şeyler vardır. Bunlar, küçük birer kıvılcım gibidirler. Dikkatli ve şanslı olanlar, bunları özenle korur, büyütür, meşale olarak kullanır. Ancak bir kez kaybedince o kıvılcım bir daha geri gelmez. Benim tek kaybettiğim, Sumire değildi. Onunla birlikte, o değerli kıvılcım da dahil, her şeyi yitirmiştim.
Bu yazacaklarım incelemeden ziyade yorum gibi olucak. Öncelikle kitabı bitirmeden önce sakinleştirici bir ilaç almanızı tavsiye ederim çünkü son 30 sayfa o kadar meraklı şekilde canla başla okuyacaksınızki bunu hiç şüphem yok. Tabi kitabın kapağını kapattığınızda çok sinirli olucaksınız. Çünkü bu bir son değil bir anda bitiş her şey yarım bir şekilde kalıyor bence. Kitabı bitirir bitirmez buraya geldim o yüzden biraz gergin sayılırım. Sputnik Sevgilim
Ben ve Sumire, birbirimize benziyorduk. Her ikimizde nefes alıp verir gibi doğal bir halde, tutkuyla kitap okuyorduk. Her boş anımızda sessiz bir köşe bulup sayfaları çeviriyorduk. Japon romanları da, yabancı romanları da, eskileri de yenileri de, avangard olanları da çok satanları da okuyorduk, yeter ki entelektüel heyecan versin; elimize geçen her şeyi okuyorduk.