R.Nesta
@RobertN
Ve hala sabahın dördünün, o insana kendinden başka kimseyi dinletmeyen sessizliği evi işgal ediyordu.
Antalya
39 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Bana hayatın en sade ve en içten hâlini hissettirdi. Onun şiirleri, süslü kelimelere gerek duymadan insanın içine işliyor; bazen bir sokak köşesinde, bazen bir vapurda, bazen de çocukça bir neşede buluyorsunuz kendinizi.
Orhan Veli, gündelik hayatın en basit anlarını öyle doğal bir dille anlatıyor ki, şiir okuduğunuzu değil de bir dostla sohbet ettiğinizi hissediyorsunuz.
Sade, samimi ve kalpten.
Reklam
Marcus Aurelius’un Kendime Düşünceler kitabı, bana hayatın telaşında durup düşünmeyi hatırlattı. İmparatorun kendi kendine yazdığı bu notlar, bazen ilham verici, bazen de düşündürücü. Özellikle hayatın geçiciliği, öfkeyi bırakmak ve başkalarının ne düşündüğünü umursamamak üzerine söyledikleri güzeldi.
Ama kitabın bana göre bir eksiği var: Çok tekrar ediyor ve yer yer sıkıcı olabiliyor. Bazı öğütler ise günlük hayatta o kadar kolay uygulanabilir değil.
Yine de, başucu kitabı gibi arada açıp birkaç sayfa okumak insanı dinginleştiriyor. Kısacası, sabırlı okuyanlara çok şey katacak, ama bir solukta bitirilecek bir kitap değildi benim için…
Hakan Günday’ın Kinyas ve Kayrası, benim için sadece bir roman değil, bir yolculuk gibiydi. Okurken sanki iki yabancının değil de, uzun zamandır tanıdığım iki dostun iç dünyasına tanık oldum. Kinyas ve Kayra’nın hayat karşısındaki öfkesi, yalnızlığı, umutsuzluğu… hepsi bir şekilde bana dokundu.
Kitapta öyle cümleler var ki, okurken insanın içine işliyor. Bazen durup düşündüm, bazen kendi hayatımı sorguladım. Çünkü aslında bu roman, sadece iki karakterin hikâyesi değil; bizim de içimizde taşıdığımız karanlıkların ve umutların bir yansıması.
Her sayfada biraz daha fark ettim ki, hayat bazen acımasız, bazen anlamsız görünebilir ama bu yolculuğun içinde küçük de olsa bir özgürlük, bir umut kırıntısı hep var. Kinyas ve Kayra’nın hikâyesi tam olarak bunu hissettirdi: En karanlık anlarda bile insan, kendine karşı dürüst olduğunda bir ışık bulabiliyor.
Bu kitabı bitirdiğimde içimde hem bir hüzün hem de garip bir huzur kaldı. Kinyas ve Kayra, insanın ruhuna dokunan, kapattıktan sonra bile zihninde yaşamaya devam eden bir roman.
