Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·224 syf.·
8 günde okudu
·2022 61. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çok beğenerek okudum Ramazan Atlen'in ilk kitabını. Biraz korkarak okudum, çünkü kötü bir hikâye okursam ve ilk üç hikâyede yakalanan lezzet kaybolursa ne olur diye düşünüyordum. Ancak yedi hikâyenin yedisi de iyi, bazıları ise çok iyi. Kendi adıma tek eleştirim Yol Ayrımı hikâyesinin daha uzun yazılması gerektiği yönünde olabilir.
Ancak... Tabutumdan Bakarken gerçekten çok iyi bir yerli polisiye örneği. Okuduğum en iyi türk polisiyesi hikâye kitabı Reha Avkıran'ın İnsanlık Hali adlı eseriydi. Ramazan Atlen o yolu yürümüş gitmiş, başka bir yere gelmiş. Kitaptaki yedi hikâyede karşımıza çıkan hikâye bağları, aynı ya da yakın zamanlarda olup bitenlerin birbirine temas da ettiği, bir şekilde birbirine bağlanan olaylar ve kişilerle dolu bir dünyayı anlatıyor. Dedektif Hüseyin Kalander'in sakin, acelesiz dünyasındayız, ama bu dünyada her şey böyle: hayatta kalmaya çalışanlar, hayatını kaybedenler, suç işleyenler sanki bu birbirine değen, dolaşan bağlarıyla bu gezegen üzerinde insan olmak tecrübesi üzerine usul usul, acelesiz, sakince akan sözler söylüyorlar. İnsan suç işlerken de insan. İnsanlık halleri tükenmek bilmiyor. Suçun itirafı, ifşalar bir hikâye oyununa dönüşmüyor öte yandan, suçu birden bire bir yazarın hilesine, suç çözümlemesine dönüştürmüyor; doğallığıyla edebiyatın içerisine daha çok gömülüyor. Tadını bilen için bu vazgeçilmez bir şey.
Kitabın birden fazla çok iyi hikâyesi var, ama benim için Karım Beni Öldürecek, Kediler Ölünce Cennete mi Gider?, Bazıları Katil Doğar, Tabutumdan Bakarken adlı hikâyeler daha önde gelen çalışmalar oldu. Diğerleri de daha az iyi değiller, kötü olan tek bir hikâye yok burada. Yazarın kurmak istediği dünyayı acelesiz, sakin, insan olmak ve insan kalmak dertli üslûbuyla kurabildiğini, bu kurguyu birbirine güzel güzel
Ömer Seyfettin'den seçme hikâyeler içeren bu toplama eser, yazarın özellikle çocukluk hatıralarını içeren hikâyelerinde eskimemiş, iyi bir lezzet veriyor.
Genel anlamda bakıldığında Ömer Seyfettin'in edebiyatımız açısından neden önemli olduğunu gösteren bu hikâyeler, günümüzde hikâye yazamayan ya da yazamayan ama yazar adını taşıyabilen nice insan için ana meselenin de ne olduğunu gösteriyor : anlatabilmek, hikâye edebilmek; olayları, meseleleri art arda sıralamak değil, bu sıralanıştan akıp giden hikâyeler çıkarabilmek. Öncelikle anlatabilmek, olaylar arasında bağlar kurabilmek; okurun bu olay akışlarını, bağları önemsemesini sağlamak. Eğer kasıtlı bir kurgu ile üzerine çok da çalışarak elde edilmiş bir kıvamdan söz ediyorsak bu ayrı. Eğer söz konusu olan anlatma coşkusunun ağır bastığı hikâyeler ise, burada doğal bir maharetin iş başında olduğunu düşünmemek de zor. Ömer Seyfettin'in özellikle çocukluk hatıralarında karşımıza çıkan bu doğal, etkileyici, kıvamı oturmuş güzel anlatımı, eskiyememiş bir üslûbun edebiyat için ne denli kıymetli olduğunu gösteriyor. Yüz sene sonra bile bu tadın bozulmamış olması hepimiz için bir sevinme, övünme meselesi olmalı. İşte bu anlamda dahi Ömer Seyfettin gerçekten bir edebiyatçı, bir hikâyeci, bir anlatıcı.
Kitapta türk tarihiyle alâkalı hikâyelerin, mesel tadı içeren hikâyelerin diğer çalışmalara kıyasla daha geride kaldığını söyleyebiliriz. Ancak bu toplama hikâyeleri seçenler yazarın külliyatından farklı eserleri bilerek seçmiş olsalar gerek. Bu anlamda yazarın kalemine daha da aşina olmamızı sağlayan hikâyeler çıkıyor karşımıza.
Çok beğenerek, keyif alarak okudum Ömer Seyfettin'i. Okurken çocukluk hatıralarım da bir yerlerden çıkıp geldiler. Bazı hikâyeleri 40 sene önce okumuş olduğumu hatırladım. O buruk tadı hatırladım,
