Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Funda Özsoy Erdoğan'ın Öğrenilmiş Çaresizlik adlı bu hikâye-romanı edebiyatımızın en güzel eserlerinden birisi olarak kesinlikle daha çok okunmalı.
Yazarın Tahakküm adlı eserinin -ki onun edebiyatımız için önemi de inşallah zamanla anlaşılacak ve eser daha çok okunacaktır- kökleri de bu kitapta. 15 F otobüsü yolcularının birbiriyle alakasız görünen hayatları üzerinden kaçıncı kez geçmişe, köklerimize, yıpratılmış, istismar edilmiş duygularımıza ve çocukluğumuza bakıyoruz: Bizler geçmişini bir kenara koyamamış, koyamayacak ve onu şu ânın içerisinde taşıyan, büyüten insanlarız. Yaralarımızla biz insanız. Ancak yaralarımızla biz, kanıyoruz ve hayat da başka birşey değil. Kanamak, iyileşmek, çabalamak, ve ama her daim geçmişi hatırlamak.Annelerimiz, babalarımız, bir türlü yerli yerine oturamayan ve olamayan o sevgiler, insanın çocukluğunun neredeyse tarumar edilişi..ömürlerimizin anne babalarımız, eşlerimiz adına, sevdiklerimiz için ve onlar tarafından ihmali, istismarı, sınır ihlalleri...
Yazarın Tahakküm adlı kitabında gördüğümüz üslûbun, yani batabilen, devrilen, yuvarlanan ama içerdiği bütün melodram ögelerine rağmen melodrama dönüşmeyen, sahtelik ve samimiyetsizlikten uzak, hakiki ve gerçek hissini verebilen, ve en güzeli edebiyatın duygu istismarı kabul etmeyen sularında duyguları anlatabilen bu üslûp, bu anlatım tarzı yazarın kıymetinin bilinmesi gerektiğini söyleyen bir ihtar gibi. Aynı şeylerden söz etseler de asla bu duyguyu yakalayamayan, çünkü poz ve numara, hile kokan nice yazar ve öykü, kitap arasında Funda Özsoy'un mütevazı yaklaşımı edebiyatımızın güzelliğine dair bir başka kanıt benim için.
Tahakküm'ü ve Öğrenilmiş Çaresizlik'i kanayan, çağlayan, yaralı bir edebiyat güzelliği olarak okuyup edebiyat hatıralarımıza katmalıyız. Kitap inşallah daha çok
Kartal Kitap Fuarı'na davetli yazarlardan biri de Cem Kalender'di. Serkan Türk'ün sorularını cevaplayarak güzel bir sohbet yapıldı, dinlemesi keyifliydi. Bu sohbette Serkan Türk dil mi hikâye mi sorusunu yöneltti yazara. bunun sebebi Klan adlı ilk eseri sonrası yazarın üslûbunda görülen değişim olmalı. Zamanın Unutkan Koynunda kitabını hatırlıyorum, ne yazık ki Kayıp Gergedanlar'ı okumadım, ama Kasımpaşalı Oedipus, Mazarin Mavisi ve Çürüme'nin okuyabildiğim kısımlarından anlayabildiğim kadarıyla Klan'daki üslûp bir daha tekrar etmedi, zaten Cem Kalender "önce hikâye" dedi.
Yazarın Mazarin Mavisi kitabını yazma öyküsü de ilgi çekici: Kasımpaşalı Oedipus kitabının yazara ödettiği bedellerden birisi öğretmenlik mesleğini kaybetmesi, işten atılması. bu süreçte evde geçirdiği uzunca bir zaman var. Bu süre içerisinde kaynanası ile beraber müge anlı izlediği bir dönem bulunuyor. Mazarin Mavi'sinin 2. kitapta anlatılan öyküsü de aslında yaşanan gerçek bir olay. Duyunca şaşırmamak imkânsız, ama yaşanmış işte. Ancak Müge Anlı izleyenlerin bildiği gibi; Handan'ın hikâyesi sıradan bile sayılabilir. Cem Kalender son kitabında da Müge Anlı'daki Palu ailesi rezaletinden yola çıkarak o ailenin etrafında dönen bir hikâye anlatıyor.
Eserle ilgili olarak öncelikle, evet, Cem Kalender dil değil, hikâye önce gelir diyor, doğru; ancak yazarın üslûbu kolay okunmayı eğer iyi bir özellik olarak alacaksak kesinlikle iyi bir üslûp. Zorlanmadan akan, akıp giden bir anlatım biçimi var yazarın. Bağlantılar, akışlar hepsi izlenmesi kolay, rahat bir seyir izliyor.
Konu olarak eşcinsellerin, travestilerin ya da transseksüellerin hayatlarından bir parçayı hikâye ederek daha büyük karmaşaların, eşitsizliklerin, "kader"in sorgulanmasını bizden talep ettiği ya da bu da var evet, buraya da bakın, bu
