İçindeki bir çok kişiye veda eden Zeze, Zeze'ye veda eden ben oldum sanki..
Onun ilk kitapta çocukluğuna bu kitapta da ufak ufak büyümesine yakından şahit olmuşum gibi hissettim.
Vedalarındaki o hüzne kadar hissettirdi
Hemen 3. Kitabına başlayıp nasıl bir yetişkin olduğunu öğrenmem gerek..
Evet çok güzel, durağan akan ama yine de insanı tutan bir akış.
Ama çok şey havada kaldı, o kadar durağan ve ayrıntılı başlayıp sonu alelacele bitirilmiş gibi.
Sürekli oradan oraya gidiyorsun- bı geçmişe, bir şimdiye, bir uzaya, ama bir türlü o mezarlığa varılmadi en çok da o sinir ediyor hele ki en son varıp amaca ulaşılamaması..
Bazı şiirleri, kitapları okurken durup bir derin nefes alma ihtiyacı hisseder insan..
Cümleler hatta kelimeler çok hazırlıksız yakalar..
Öyle hissettim işte..
Çerezlik bir kitap yine, Zweig tarzının bir örneği daha. Bir akşam bir adamı görüp ona aşık olan sonra hayalkırıklığına uğrayan bir kadının günlüğü gibi bir nevi. Aşk incitir arkadaşlar, aşık olmayın ve inanmayın..