R. Sena Özel
@Rsenaozel
Çocuk gelişim uzmanı
Van
96 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Bu kitabı okurken sanki o apartman dairesine misafir olmuş gibi hissettim. Her karakterin ayrı bir dünyası, ayrı bir derdi vardı ama hepsinin ortak noktası; hayata tutunma çabasıydı. Özellikle insan ilişkilerindeki ikiyüzlülükler, çıkar çatışmaları ve sessizce yaşanan yalnızlıklar beni çok düşündürdü. Ayaşlı’nın rahat tavırlarıyla diğer kiracıların gerginliği arasındaki farklar da oldukça çarpıcıydı. Hem düşündüren hem de dönemin insan profilini yansıtan bir kitap oldu benim için. Gerçekçi, sade ama etkileyici bir anlatımı var.
Tarık Tufan’ın kalemini zaten çok seviyorum ama Gece Açan Çiçekler beni ayrı bir yerden yakaladı. Hikâye o kadar sürükleyiciydi ki, elimden bırakamadan bir solukta okudum. Karakterlerin duyguları, yaşadıkları iç hesaplaşmalar ve hayata tutunma çabaları beni çok etkiledi. Her sayfasında derin bir anlam vardı. Kitap bittiğinde kalbimde iz bırakan bir hikâyeyle baş başa kaldım. Gerçekten çok beğendim.
Parasız Yatılı – FüruzanAlıntı
Parasız Yatılı’yı okurken hem etkilendim hem de yer yer sıkıldım. Füruzan’ın dili çok güçlü, özellikle kadınların ve çocukların duygularını derinlemesine anlatması beni içine çekti. Bazı hikâyelerde kendimi buldum, bazı satırlarda ise durup düşündüm. Ama bazı öyküler çok durağan geldi, olay örgüsü zayıftı ve sonları belirsiz kaldı. Yine de toplumsal gerçekliği bu kadar sade ve samimi anlatması çok değerliydi. Genel olarak iyi ki okumuşum dediğim ama her hikâyesinden aynı tadı almadığım bir kitap oldu.
Emanet Çocuk kalbime ağır ama bir o kadar da anlamlı bir iz bıraktı. Her satırında bir çocuğun sessiz çığlıklarını, gözlerden saklanan koca bir dünyayı hissettim. Okudukça içimde bir düğüm oluştu; bazen boğazımda, bazen yüreğimde. O küçücük yüreğin taşıdığı yük, bana hayatın ne kadar adaletsiz ama bir o kadar da umut dolu olabileceğini hatırlattı. Sevginin, bir çocuğun dünyasını nasıl değiştirebildiğine bir kez daha şahit oldum. Kitap bittiğinde sadece bir hikâye değil, içime emanet edilmiş bir duygu kaldı geriye. Uzun süre etkisinden çıkamayacağım, biliyorum...
Hyunam-dong Kitabevi benim için bir kitaptan çok daha fazlasıydı. Sessizce kalbime dokundu, içimde unuttuğum duyguları uyandırdı. Her sayfasında sanki ben vardım; kırgınlıklarım, kaybolmuşluğum, aradığım o sakin liman... Kitabevinin sıcaklığı, insanların yaralı ama umutlu hikâyeleri bana "yalnız değilsin" dedi usulca. Bazı cümlelerde gözlerim doldu, bazı satırlarda içim hafifledi. Okurken sadece bir hikâye okumadım; içimde bir yolculuğa çıktım. Ve sonunda şunu anladım: bazen iyileşmek için tek ihtiyacımız olan şey, bir kitap ve o kitabın kalbimize dokunan sessiz sesi...
