R
@RuRoc
138 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Her birimizin sıkıntısını arkasına sakladığı o ısmarlama canlılıkla kamçılanan, sıradan, yapmacık neşeyle konuşmamıza kaldığımız yerden devam ettik.
Reklam
Şimdi artık, gerçekten evimde olduğumu hissediyordum. Annem başımda ağlıyor, babam beni kavga ettiğim için karakoldan kurtarıyor ve kardeşim bana karşı acı ile nefret arasında bir duygu hissediyordu. "İşte ev" dedim. "İşte aile ! Daha ne istiyorsun? Gerçek hayata hoş geldin..." Hoş bulduk!
..bu dünyada bir zamanlar bir Rembrandt’ın, bir Beethoven’in, bir Dante’nin, bir Napoleon’un yaşadığı hakkında en ufak bilgisi bulunmayan birinin kendini büyük bir insan sayması son derece kolay değil midir?
Büyük haksızlık! Sen daha ağzını açamadan yüzlerce defa yumruk atıyor herif! Annemle telefonda konuşmak gibi!
Reklam