Rûbar Elî
@Rubar_Ali
Sal diborin wek libên tizbiyê
Her wêneyek selewatek e
Bajarê Mosîqarên SpîKurdî
Ev pirtûk çîroka herî dirêj bû ku ji zarokatiya xwe ve ez lê guhdarî dikim(dixwînim). Berî ku nêrînên xwe û çend gotinan di derbarê vê pirtûkê de binivîsim dixwazim pêşî hestên xwe bînim ziman. Herwiha dema min dest bi pirtûkê kir û ez hêdî hêdî pê ve çûm min xwe weke lehengê qirase Mîrze Mihemed hizir kir. Ez jî weke wî terayî bîrekê bûm ku heft roj û heft şevan encax ez gihaştim binê bîrê û di heman demê de gihaştim dinyayeke din. An jî ger ez mînakeke din bidim herwekî Alîs(Alice)a Lewis Carroll ku li pey kêvrûşkekê diçe û ji nişka ve dikeve bîreke kûr, çaleke kûr û di heman demê de dikeve gerdûneke bi efsûn. Ji mêj ve ye ne dema ku ez dinivîsim ne jî dema ku ez dixwînim ewqasî bi qonsantre neketibûm nav çîrokekê.
Lehengên pirtûkê tev bi awayekî xwe, bi taybetmendiyeke xwe teqez efsûnî bûn lê hin ji wan hebûn ku bi her awayê xwe efsûnî bûn heta ez karim bibêjim ku ew bi xwe efsûn bûn.
Sê muzîkjenên ku bi eşq û hêza bilûrê li ser avê dimeşin, destê wan digihîje heyvê, ji bayê fehm dikin, dengê baranê dibihîsin...
Zilamekî ku du hespên spî tim û daîm di mêjiyê wî de didin çargavê û dibin ezabê gunehê ku heta niha kiriye. Herwiha tekane kes e ku ji gava çêbûye û heta mirina xwe weke dareke porteqalê, weke bexçeyekî porteqalê bêhn dide..
Jineke ku li pey cendekê birayê xwe û evîndarê xwe bajar bajar digere û hemû êşên şer û dinyayê daye milê xwe..
Bijîşkekî ku dilê wî tenê ji parastina başîtiyê û ji bo veşartina amûrên hûnerê lêdide..
Zilamekî ku ji şeveqê heta êvarê şewka xwe davêje avê ji bo ku mêraniya wî ya ku hatiye jêkirin bibîne..
Leşkerên ku ji guhên kuştiyan koleksiyon çêdikin...
Du bilûrvan û mamosteyekî efsûnî ku ji dengê ba, baran, av, ewr û hwd. newayên bi tilism, melodiyên bi efsûn diafirînin. Sê muzîkjenên ku bi hêza bilûra xwe li ser avê dimeşin, bi hêza
Min gelek caran zêderewî dikir û digot: "Sedema koletiya me Kurdan ev e ku em di serdemeke dîrokî û diyarkirî de şiyana afirandina hîkayetan ji dest didin. Em çendîn sedsal in ku hîkayeta xelkê din ji xwe re vedibêjin, her neteweyekê ku hîkayeta xwe ya kûr û rasteqîn tune be, cara dawî mal û halê wî parçe parçe dibe."
Girîng nebû diçe ku derê, wê demê, heyamek bû xelkê hemûyan nedizanî diçin ku derê, ya girîng ew bû ku mirov here, here û bes. Hinek dem di jiyanê de hene ku mirov divê tenê here, bêyî ku pirs bike ber bi ku derê diçe? Xwe bide destê ajovanekî ker û lal û lê bigere ku ew te bigihîne cihekî din ê vê jiyanê.
Eşira Birukiyan Çawa Keçen Izmiri DirevininKurdî
Gelo hewce bû ev nivîs bibin pirtûk an jî hewce bû weşanxane ev weke pirtûkekê çap bike? Ez pir jî naxwazim zimanê xwe tûj bikim lê divê ez hin tiştan jî binivîsim. Bi ya min ji tu hêlê ve ev nivîs nebûne çîrok. Ne ji hêla ziman ve ne ji hêla teknîk û şêweyê ve ne jî ji hêla karakteran ve. Weke ku sibehê li nivîskar geriyabin gotibin heta sibê xêra xwe çend çîrokan ji bo me binivîse û wî jî di çend saetan de nivisî be. Helbet ev fikrên min in dibe ku nivîskar pir aciz jî bibe û dibe ku xwendevan jî ne weke min bifikirin. Yê min tiştê ez jê aciz bûm weşanxaneya Avestayê ku gelek berhemên hêja jê derketine û gelek berhemên hêja ku ji deriyê wê hatine vegerandin gelo çi taybetî di van çîrokan de dît ku ev çap kirin. Erê belkî hin kes bibêjin ma bila Ahmet Mithat Efendiyê me jî tune be! Erol Şaybak dengekî wî yî pir xweş heye û min li helbestên ku li ser youtube xwendiye belkî sed carî guhdarî kiriye li ser hev ewqas ku li xweşa min çûye. Nexasim helbestên Kawa Nemir û Yehya Omerî bi awayekî muazzam xwendiye. Dibe ku di pêşerojê de ez û Erol Şaybak hevdû nasbikin teqez ezê van rexneyê xwe rû bi rû jî bikim. Ji xeynî navê pirtûkê tu tiştî bala min nekişand sed mixabin.
Ji bo weşanxaneyê jî dixwazim bibêjim gelo ji bo çapkirinê divê hûn û nivîskar hevdû nas bikin? An dibê tolereyeke wî hebe? Piştî vê pirtûkê tu kes nikare bi min bide bawer kirin ku tekane pîvana çapkirina pirtûkekê ji aliyê weşanxaneya Avestayê ve kalîte ye!