Ülkemizdeki insanlar bir topluluk oluşturmak için bir araya gelme yeteneğine sahip değiller, çörek mantarının bayrağı altında olsa bile. Burasi, herkesin kendini başkalarının arasında bulur bulmaz emir vermeye, eleştirmeye, küstürmeye ve şüphe götürmez üstünlüklerini göstermeye başladıkları, nevrotik egoistlerin ülkesi.
Halklar merkezi iktidarın ayrıcalıklarını artırma arzusunu ve sıklıkla da gereğini, esasen savaş sırasında duyarlar. Tüm askeri dehalar kendi güçlerini artıran merkezileşmeye meraklı ve tüm merkezileşmeci dehalar da ulusları tüm kuvveti devletin elinde toplamak zorunda bırakan savaşa meraklıdır.
Demokratik bir toplumu düzensizliğe ve istikrarsızlığa sürükleme eğilimindeki tüm özel koşulların, özel kişileri huzurları uğruna haklarından giderek daha çok feragat etmeye yönelttiğini eklemem gerekir