Kitabı genel olarak beğendim. Dili oldukça akıcıydı. Biraz da mizahi bir dille yazmış kendisi. Bu yüzden anlatım tarzı hoşuma gitti. Yazardan okuduğum ilk kitaptı. Sanırım bu yıl yeni yazarlar tanıdığım bir yıl oluyor. İsmine baktığımız zaman depresif bir kitap gibi duruyor olabilir ama tam olarak öyle değil. Kitaptaki bir karakter oldukça neşeli ve çevresindeki insanlara mutluluk aşılamaya çalışan biri. Sanki hayattaki amacı buymuş gibi. Her kötü şeyde iyi bir yan buluyor ve insanları intihar fikrinden uzaklaştırmaya çalışıyor. Okuduğum zaman hayatımda böyle birinin olmasını istedim. Amacına ulaşıp ulaşmadığını okuduğunuz zaman görürsünüz. Bunlar kitapla ilgili olumlu düşüncelerimdi. Bir de olumsuz yanlarına değinmek istiyorum. Kitap trajik bir sonla bitti. Bu şekilde biteceğini düşünmemiştim. Aslında böyle bitmesine gerek de yoktu bence. Bir de yazar kitapta evlerin olduğu bir siteden bahsediyor. Bu sitenin ismi ''Unutulmuş Dinler Sitesi'' birkaç alıntı yapmak istiyorum. ''Unutulmuş Dinler sitesinde kapıcı... Evet canım Muhammet Kulesinin kapıcısı.'' (s. 17) İslam dininden bu şekilde bahsetmiş. Yine aynı şekilde 71. Sayfada ise Musa Kulesi şeklinde bir ifade geçiyor. Burda da tek bir dini değil birkaç dini hedef alıyor. Yazarın hangi dine mensup olduğunu bilmiyorum. Belki de herhangi bir dine mensup değildir. Fakat bence dini konuları bu şekilde kullanması hoş olmamış. Zira bu dinler hiç de unutulmuş dinler değiller. Belki de içinde kinaye yatıyordur. Çünkü yazarın dili, anlatımı bu şekilde. Sadece bu iki konuya da yer vermek istedim. Okuyacak olanlara iyi okumalar diliyorum.
Reklam
Her Şey Var...
Bu kitaba inceleme yazmasaydım olmazdı. Aslında tam olarak ne yazacağımı da bilmiyorum. Çok etkilendim. Bazı yerlerde gerçekten ağzım açık kaldı. Bu kitap bir beyinden nasıl çıktı diye düşündüm zaman
Bu kitap tüm çaresiz, boyun eğmek zorunda kalmış ve gidecek hiçbir yeri olmayan kimsesiz kadınlar için yazılmış. Meleğin içine sıkıştığı durumu o kadar iyi anlatmış ki insanlardan nefret etmemek,
Puan vermedi·100 syf.··
Beğendi
·2025 20. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 08 Aralık 2025 00:06
İskender Pala... Her cümlesi bir mısra. Her romanı sanki bir şiir. Onu okurken günümüzden ayrılıp divan edebiyatı zamanına yolculuk yapıyoruz sanki. Üslubu o kadar leziz ki sözcükler birer birer akıp gidiyor. Her kelimesi birbiriyle uyumlu. Bu kitapta Leylâ ile Mecnun'un aşkını anlatmış. İçinde Fuzuli'nin Leylâ ile Mecnun mesnevisindeki beyitler de mevcut. Bu yüzden çok daha anlamlı bir eser olmuş. Leylâ ile Mecnun'u anlatıp Fuzuli'ye yer vermemek olmazdı. Kalemine ve yüreğine sağlık İskender Pala.
Eğer kitabı ilk 10 - 15 sayfasında bırakmazsanız bir daha hiç bırakamazsınız. Çünkü ilk sayfalarda denizcilik terimi oldukça fazla. Başladığınızda "Ben ne okuyorum? " diye düşünebilirsiniz. Ben de anlamayacağımı düşündüm fakat ilerledikçe böyle olmadığını anladım. İhsan Oktay Anar okuyanlar onun kendi dil evreni olduğunu bilirler. Cümleler çok katmanlı. Okurken yorulabilirsiniz. Bana sorarsanız yorulmaya değer. Kitapta olaylar gelişmeye başladığında sizi direkt içine çekiyor ve bu saatten sonra üslupmuş, terimlermiş pek de umrunuzda olmuyor. Tür olarak korku, gerilim türünde bir roman. Olayların Osmanlı denizaltısı içinde geçtiği ve Osmanlı'nın son yıllarında olduğunu anladığımız bir kitap. Düzen ve kaos üzerine kurulu. Belli bir yerden sonra sadece bitirmek ve sonunu öğrenmek istiyorsunuz. Olağanüstü olayların anlatıldığı, kendine has üslubu ile okurken insanı geren ve merak ettiren harika bir roman. Kesinlikle okumaya değer.
Reklam