Durup bakınca şöyle bir kendime, ne çok yalnızım. Bu aidiyetsizlik duygusuyla ortada bırakılmış gibiyim. Kucağıma bir bomba gibi koymuşlar, ne yapacağımı bilemez halde, panikle dona kalmışım. Geriye dönsem birileri, öne gitsem başkaları, tam ortada ben... Sanki birileri ölecekse o ben olmalıymışım hissi.
Çok korkuyorum. Kalbim daha da kırılacak
diye korkuyorum. Nefes alamıyorum ben
mutsuzken. Kalbim ağzımın içinde atarken
yutkunamıyorum ve ölmeye çok yakın hissediyorum. Ne olacağını bilmeden, görmeden de ölmek istemiyorum. Ne olacağız?
"bütün yorgunluğuna, içindeki bütün karanlığa karşın, yüreğine bir yerlerden bir ışık, bir aydınlık sızıyordu. yüreğindeki kasveti dağıtan şeyin kendi de farkında değildi. bu sevinç, bu sıcak ışıktan ileri geliyordu. bu ışık nedendi?"