Servet AŞCIOĞLU
@SASCIOGLU
Lütfen unvan,aidiyet ve cinsiyetinizi girişte bırakınız.
Bugün yazmak değil, konuşmak istiyorum se ninle; ruhun yüksek sesiyle konuşmak. Dilsiz değil, du daksız bir adam gibi çirkin, fakat güzeldir hakikati ko nuşmak. Çünkü gerçek sobeler; sona ermeli artık ya lanla arasındaki terli saklambaç.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Her eser kadim sanat yapısına konulan yeni bir tuğladır. Bu tuğlanın mevcut yapıya bir şeyler katabilmesi için, en az bütünleşmeye çalıştığı yapı kadar kuvvetli ve saf olması gerekir. Bu gerçekleşmediği takdirde, er geç bütünün ahenginden kopup düşmesi kaçınılmaz olur. Saflık yeni bir ateşle, kuvvet gelenekle elde edilir. Saman alevi değil, zaman alevi olmalı.
Eserlerini yalnızca, "Bir sanat eseri olsun," diye verenleri değil, her şeye aşkla bakabilen gözleri tanı yor tarih. O gözlerle manzaralar tablo, gölgeler fotoğ raf, kelimeler şiir oluyor. Attila İlhan'ın dizelerindeki gözler, sevgilinin değil, aşkın gözleridir elbet:
Bergson'a göre sanatçı, "Bir şeye aşkla bakabilen kimsedir." Sanat eseri bu bakıştan doğar: Bu yüzden en büyük sanatkarlar, aynı zamanda en büyük aşıklardır. Aşkın şiddeti ne kadar kuvvetli olursa, sanat eseri de o kadar büyük olur.
Gerçekleri, sırf kendi düşüncelerine sahip olmayan biri tarafından dile getirildiği için şiddetle reddetmek yüceltir mi kimseyi?
Boğmaya teşebbüs edilen bir inancın yanlış bir inanç olduğundan nasıl emin olunabilir? Bunu söyleyebilmek için, o inancın sahiplerini taciz etmek yerine, o inancı tanıyıp tarif etmek gerek mez mi? Bu yapılmadığı takdirde, nasıl "Bilgi toplumu"ndan söz edilebilir?