Bazı kitapların farklı cümleleri, farklı duyguları olmuyor. Bittiğinde herkeste aynı burukluğu bırakacak, aynı cümleleri kurduracak bir kitap yaşamak.
Okurken bana, Aytmatov kitabı okuyormuş gibi hissettirdi. Dildeki aynı sadelik ve bu sadelikle okuyucuya geçirdiği büyük hüzünler, daha kötü ne olabilirki dediğin anda arka sayfanın suratına tokat gibi çarpması...
Kitabın ismi ne ise içerisinde anlatılanlarda ondan ibaret ; yaşamak, varolmaya çalışmak.
Kitabı elimden bırakamadan bitti. En çok etkilendiğim karakter Youqing oldu. Küçük bedenine sığmayacak büyüklükteki o sıcacık sevgi dolu kalbiyle içimi ısıttı. Kitaplığımda gözüm bu kitaba denk geldiğinde ilk hatırlayacağım Youqing'in koşarken elinde tuttuğu bir çift ayakkabısı olacak...