Kibir ki kıl kadar ince bir damardı insan benliğinde. Kendini beğenme, üstün görme, başkalarını hakir görme gibi korkunç unsurlarla beslenince işte o zaman köksalar, dal budak verirdi. Kibri kökten kurutmak elbette olmazdı ama zakkuma duracak o nahoş özelliği terbiye suyuyla aşılamak ve yabanıllıktan kurtarmak gerekti. İşte o vakit kara çamurdan gül goncaları göğerirdi.