Gözlerimden yaşlar akıtan muhteşem bir kitap okudum. 🩷
Beyin felci geçiren Petey, doktorların yanlış tanısı yüzünden zihinsel engelli olarak kabul edilir ve ailesi onu 2 yaşındayken bir akıl hastanesine bırakır. Çocukluğu ve gençliği akıl hastanesinde geçen daha sonra bir huzurevine nakledilen Petey, Calvinle, minik hayvan dostlarıyla, hastabakıcılarla, hemsirelerle inanılmaz bir dostluk kurar. Ama en çok da Calvin değerlidir onun için. Ve sonra da hastabakici Owen. Ve minik dostu Trevor.
Petey her ne kadar bedeninin içinde tutsak olsa da düşünceleri, duyguları, yaşama sevinci, içindeki sevgi, merhameti sayesinde hayatını devam ettiren bir birey. Kitabı okurken sağlığım yerinde olduğu için, hareket edebildiğim için, konuşabildiğim için şükrettim. Ama daha da önemlisi özel bireylerin yaşadıkları zorlukları ve sorunları gözümde canlandırabildim, anlamaya çalıştım. Küçük yaşına rağmen anne babasının içindeki merhameti ve vicdanı ortaya çıkaran Trevor' a hayran kaldım.Ve anladım ki kan bağımız olmayan insanlarla kurduğumuz dostluklar zamanla kanla bağlı olduğumuz insanların önüne geçebiliyor. Belki iyiliğin, belki merhametin gücü... bilemiyorum ama birinin hayatında önemli olmak paha biçilemez bir durum.