Salih Serhat Çetin
@SSerhatcetin
BüyüleyiciBilim
Kozmolojik sabite sahip olan bir evren, aslında içinde atomlar barındıran bir kutu gibidir! Bu durumda, Boltzmann Düşünce Deneyi'nin öngördüğü rastgele atom çarpışmaları ve çalkalanmaları da bulunmalıdır. Eğer yeterince uzun süre bekleyecek olursak, Evren'in bir kısmında, o kısımdaki yerel fizik yasalarının elverdiği ölçüde, herhangi bir konfigürasyonda, herhangi bir cisim var oluverebilecektir. Atomlar, virüsler, insanlar, ejderhalar ve aklınıza ne gelirse! Şu anda içinde bulunduğunuz oda veya dışarıdaysanız etrafınızı saran atmosfer, Evren'in bir yerinde birebir aynı şekilde var olurdu. Hem de sonsuz farklı konfigürasyonda! Bu yeniden oluşumların çok büyük bir kısmında, Evren'in geri kalanı yüksek entropili (fazlasıyla düzensiz) bir denge halinde olurdu. Yani içi boş ve çok az sıcaklığa sahip bir durumda... Buna rağmen, yeniden oluşumların her birindeki bireylerin geçmişe dair anıları ve dış dünyanın neye benzediğine dair tutarlı bir hayat görüşü olurdu. Ama aynı zamanda bu varsayımları tamamen hatalı olurdu; çünkü siz de o yeniden düzenlemelerden birisi olabilirsiniz!
Evrenin GenişlemesiBilim
Vakum enerjisiyle genişleyen bir evren sonsuza kadar ivmelenir ve nihayetinde kozmolojik ufuk adı verilen bir olguyla sarmalanır. Bu ufuğun ötesindeki cisimler bizden öylesine uzaktır ki, oradan gönderilen hiçbir sinyal bize asla ulaşamaz ve bizden oraya gönderilen hiçbir sinyal de asla oraya ulaşamaz. Bu sinyale ışık da dahil! Bunun sebebi, cisimler arasındaki mesafenin ışığın kat edebileceğinden daha hızlı genişliyor olmasıdır.
Benim olağanüstü bir gecem ne zaman olacak? Ne zaman kurtulacağım bu donuk kandan, yüreğimin derinliklerindeki kor ne zaman havasını alıp kızıllaşacak?
En son etkisinde kaldığım kitap yine bu Zweig denen kelime cambazınındı. Üstüne üç yıl sonra ilk kez tekrar kendisinden bir şeyler okumak istedim ve iyi ki yapmışım. Alt metni çok derin.
Kendimi ne kadar bir şeyler hissetmeye zorlasam, hatta mantıklı nedenler öne sürerek duygularımı harekete geçirmeye çalışsam da içimdeki o donukluktan bir yanıt gelmiyordu. Beni bırakan insanlar, gelen ve giden kadınlar oldu, her defasında odada oturmuş camın dışındaki yağmuru seyreden biri gibi hissettim kendimi; doğrudan yakınımda olan şeylerle bile aramda camdan bir duvar vardı ve kendi irademle onu yıkacak gücü bulamıyordum.
