Carpe diem
@Sabishonok
Bakı
Bakı
69 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Uğursuzluq və ya çətinliklərlə qarşılaşanda əsla belə deməyin: “Biz yoxladıq, biz başladıq, biz mübarizə apardıq, amma heç nə alınmadı, kimsə dəstək vermədi. Hər addımda əngəl və düşmənçiliklə qarşılaşdıq” Şər ruh söndürürsə, siz yandırmaqdan usanmayın.Əgər bir dəfə söndürdüsə, ikinci…üçüncü…yeddinci…mininci dəfə yandırın. Yandırmaqdan yorulmayın! Özünüz yananda başqalarını da yandırın, ta ki, ətrafınız aydınlanana qədər. Yorulanda tezbazar uğur gözləməyin! Sizə kinayəli yanaşa bilərlər. Onlarla, yüzlərlə, minlərlə şər ruh parlaq işığınızı söndürmək istəyər, amma siz yanmalısınız! Yanaraq ətrafınızı da alovlandırmalısınız!!!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Arif:
Dünyaları yoqdan yaratan, ey ulu tanrı!
Ey xaliqi-hikmət!
Duyduqca, düşündükcə olur qəlbimə tarı
Bin şübhəli illət.
Duyduqca, əvət, pərdəli hikmətləri hər an,
Bin dürlü həqiqət,
Bin dürlü müəmmalı həqiqət bana xəndan,
Həpsində də zülmət...
Bülbüllərin əlhanı, çiçəklərdəki əlvan
Ya şöleyi-əcram,
Olmaz şu bənim çıldıracaq könlümə əlan
Bir mənbəi-ilham.
Ey varlığı yoq, yoqluğu vardan daha dilbər!
Ruhum səni izlər.
Lütf et, o gözəl çöhrəni bir an bana göstər,
Könlüm səni özlər.
Uydum da peyəmbərlərə, qanunə, kitabə,
Duydum yenə qəsvət.
Başdan-başa həp qəhrü qəzəb, tövbə-inabə,
Həp zəfə əlamət...
Hər fəlsəfə bir vəlvələ, həp tatlı xəyalat,
Yoq rəhbəri-vicdan.
Sənsiz doğamaz qəlbimə, vicdanıma heyhat,
“İblis!… O böyük ad nə qədər calibi-heyrət!
Hər ölkədə, hər dildə anılmaqda o şöhrət.
Hər qülbədə, kaşanədə, viranədə İblis!
Hər Kəbədə, bütxanədə, meyxanədə İblis!
Hər kəs bəni dinlər, fəqət eylər yenə nifrət,
Hər kəs bana aciz qul ikən, bəslər ədavət.
Lakin bəni təhqir edən, ey əbləhü miskin!
Olduqca müsəllət sana, bil, nəfsi-ləimin,
Pəncəmdə dəmadəm əzilib qıvrılacaqsın,
Daim ayaq altında sönüb məhv olacaqsın.
Bənsiz də, əmin ol, sizə rəhbərlik edən var.
Qan püskürən, atəş savuran kinli krallar,
Şahlar, ulu xaqanlar, o çılğın dərəbəklər,
Altın ve qadın düşgünü divanə bəbəklər.
Bin hiyle quran tülkü siyasilər, o hər an
Məzhəb çıqaran, yol ayıran xadimi-ədyan;
Onlarda bütün fitnəvü şer, zülmü xəyanət,
Onlar duruyorken bəni təhqirə ne hacət?!
Onlar, əvət onlar sizi göynətməyə kafi,
Kafi, sizi qəhr etməyə, məhv etməyə kafi…
Bən tərk edərim sizləri əlan nəmə lazım!
Heçden gələrək, heçliyə olmaqdayım azim.
İblis nədir?
– Cümlə xəyanətlərə bais…
Ya hər kəsə xain olan insan nədir?
– İblis…”
Müşahidələrim məni o qənaətə gətirib ki, insanlar bir də heç vaxt uşaqlıqdakı qədər xoşbəxt ola bilmirlər.
Nədir həyat? Biz niyə yaşayırıq? Niyə bu qədər şeyi uydurmaq məcburiyyətində qalmışıq? Əgər ilahi hekayələr düzdürsə, belə bir imtahan nəyə gərək idi? Maraqlı olsun deyə? Kim üçün? Biz üçün , ya..? Yəni ilahi tamaşaçılar sıxılmasın deyəmi hərəmiz bir rolu üstlənib oynayırıq? Yoxdursa bəs? İlahi heç nə yoxdursa, tamaşaçısı olmayan bu ssenarini niyə oynayırıq?