Carpe diem
@Sabishonok
Lissabon Gecəsi” – Sevgidə itmək, amma heç peşman olmamaqdır.
Remarkın Lissabon Gecəsini oxuyanda, bir anlıq özümü o limanda hiss etdim. Həmin qaçaq adamların arasında, sənədsiz, kimliksiz, tək… Amma bütün o qaranlığın içində bir sevgi var idi – sakit, utancaq, dərindən gələn… Josef və Helenin sevgisi.
Əsəri oxuyanda düşündüm ki, bəzən insan təkcə yaşamaq üçün yox, sevmək üçün də qaçır. Josef qaçırdı – ölkəsindən, adından, keçmişindən. Amma Helenə tərəf qaçırdı. Helen isə sanki heç hara getmirdi. O, sadəcə qalırdı. Qalırdı Josefin yanında, gözlərində, nəfəsində.
Josef Schwarz, ölümə, izlənməyə və unudulmağa məhkum edilmiş bir alman qaçqınıdır. O, saxta kimliklərlə, keçidlər və sərhədlərlə dolu bir həyat sürür. Onun yeganə işığı isə Helen olur – gözəl, zərif, sakit, amma içində müharibənin ağrılarını daşıyan bir qadın. Helen – yalnız sevdiyi kişi ilə birlikdə ola bilmək üçün hər şeyini riskə atan bir qadındır. O, alman olmasına baxmayaraq, rejimə tabe olmaq əvəzinə sevgini, yoldaşlığı və fədakarlığı seçir.
Helen məni çox təsirləndirdi. Qadın olmaq bu qədər çətin, bu qədər güclü və bu qədər səssiz ola bilərmiş… Onun fədakarlığı, alicənablığı – hər şeydən çox dəyərliydi. O, sevirdi. Və sevdiyinə görə hər şeydən keçməyə hazır idi. Özünü belə qurban verdi, xəstəliyini ölən günə kimi gizlədi.
Ən çox yandıran da bu idi – Helen heç nə demirdi. O, sadəcə sevir və hər şeyini bu sevgi üçün verirdi. Amma gözlərindəki acı, hər səssiz hərəkətindəki sarsıntı bu fədakarlığın nə qədər ağır olduğunu göstərirdi. O, özünü qurban verirdi, amma heç vaxt buna görə narazılığını ifadə etmirdi. Sevgi, bəzən özünü tamamilə itirməkdir, amma bir an belə bu itkiyə peşman olmamaqdır.
Josefin hekayəsi, əslində bir insanın bütün həyatını bir gecəyə sığdırmasıdır. Lissabonun limanında, bir yad
Larry Tremblay- Portağal bağı əsərini oxuyub bitirdim.
Müharibə düşünün…Müsəlman ölkəsi düşünün..Cəhalət düşünün..Nə düşünürsünüz düşünün. Amma heç bir müharibə , heç bir ədalət, heç bir dünya 9 yaşlı uşağın qurban verilməsinə susmamalı…Bunu seçim halına gətirən dünyada yaşadığım üçün utandım.Bir müsəlman olaraq bu qədər cəhalətə görə xəcalət çəkdim…
Əziz və Amid 9 yaşlı əkiz qardaşlardır.Bütün uşaqlar kimi xəyalları olan, bir-birindən ayrı qala bilməyən, portağal bağında uzun-uzun gələcək xəyalları quran, xalalarının yaşadığı Amerikanı təsəvvür edən 2 qardaş..
Bir gün atalarından onun övladlarından birinin üzərinə bomba dolu kəmər bağlayıb kamikadze olunması tələb olunur. Seçimi ata etməli və hamı da bu seçimə tabe olmalıdır. Bu kamikadzeyə müsəlman donu geyindirilib, şərəfli yol və şəhidlik mükafatı izahı verilir.
Bir valideyn necə övladını ölüm üçün seçə bilər??? Seçimin ağırlığını düşünün….
Ana düşünün…Bütün bunlara səsini çıxara bilməyən bir müsəlman qadını düşünün..
Seçim etmək məcburiyyətində qalan bir ana… Övladını ölümə göndərən bir qadın…
9 yaşlı oğlanın düşüncələrini və özünü qardaşının yerinə qurban verməsini düşünün…Bunu cəsarət adlandıraq, ya öləcəyini bilə -bilə qardaşının sağ qalması üçün edilən fədakarlıq??
Müharibə cinayətdir…Müharibə ədalətsizlikdir…Müharibə həyatın pis üzüdür..Nə bahasına olursa olsun, istər torpaq, istər ideya…istər qisas..Heç bir uşağın ölməsi mənim üçün müharibəyə haqq qazandırmır..
P.S. Müharibəsiz, gözəl və əmin -amanlıq , sülh ilə dolu dünyada uşaqların yaşaması diləyi ilə…Kitabla qalın
