Hiç.
@Sade_pluviofil
Uzun zamandır inceleme yapmamış olmanın bocalamasından mı yoksa kitabın üzerimde bıraktığı hayal kırıklığının ifadesizliğinden mi anlayamadığım bir zorluk cekiyorum ama dusuncelerimi kısaca aktarmaya çalışacağım. Öncelikle eser İskender Pala'nın okuduğum ilk kitabıydı. Dilinin sadeliği, edabiyatı tarihle harmanlaması, tasavvufla felsefeyi kitap boyunca sayfalara serpistirmesi gercekten müthisti. Başlarda tüm bunların ahengi her sayfada huzur naksettirir gibi hissettirdi fakaaattttt olay orgusunun ortalara dogru basitlestirilmesi ve bu basitligin son sayfaya kadar surmesi, yazarın verdiği o devasa beklentinin ortalardan sonra kırıntısına dahi rastlanılmaması gercekten buyuk bir hayal kırıklığı olusturdu ve inanamıyorumm su kitap bitse de bıraksam artık dedirtti. Gercekten bu kadar basite indirmek, buyuk yuzlesmelerin gerceklesebilecegi kısımları ultra sıradanlaştırmak yazara olan sempatimi düşürdü. Yazarın okumayı istedigim bir kitabi daha vardı ve su an bu istegim sorgulandi... Benden bu kadar arkadaslar baska bir kitapta gorusmek uzeree.
Reklam
kitapları çok seven ve çok okumaya çalışan biri olarak beklentimi karşılasın veya karşılamasın kendi istegimle aldığım hicbir kitabı yarım bırakma gibi bir huyum yoktur fakat bu kitabı (hayatimda ilk defa bir kitabi) yarım bırakıyorum bir daha da elime almayacak hatta kutuphanemde bulundurmayacagım çünkü yazarın hic beklemediğim bir cumlesi beni beynimden vurulmusa donderdi. Bu cumleyi kac defa okudum bilmiyorum uzerine arastirma dahi yaptim lutfen yanlis algilamis olayim diye ama yok. Ben (hele ki Ulkemin su an ki maruz kaldigi propagandalara bakinca) o okudugum cumleye ve yazarin gorusune saygi duyamadim. Benim milliyetcilik sevdam kendimden bile once gelir.
"Yalnızca kadınlardan oluşan bir dünya nasıl olurdu ?" diye sorsalardı günümüz dünyasına bakıp da Sevgili Charlotte'nin Kadınlar Ülkesi'ndekine benzer güzellikte bir ütopya hayal etmem kesinlikle mümkün olmazdı. Tıpkı Van, Terry ve Jeff' in hayal edemedikleri gibi...
Kitap; üç arkadaşın keşif gezisine çıkmasıyla tesadüfen buldukları sadece kadınlardan oluşan ütopyanın tarihini, yaşamını (bize göre ultra acayip) ve düşünce biçimini anlatırken kendi gezegenimizi, ataerkil düşünce yapımızı hatta tüm yaşamımızı baştan sona sorgulatan, sorgulatırken de "insanlığımızdan" soğutan (en azindan ben soğudum :( ) harika bir yazından oluşuyor. Okurken ki, sanki karakterlerin dışarda benimle oturmuş sohbet ediyormuş hissi ve yazarın akıcılığı uzun zamandir rastlamadığım türden bir eser olması özelliğine layık oldu :). Bu yüzden 1k da bu nadide esere verilen ort. puan beni cok şaşırttı.
Siz bunu görmezden gelin ve mutlaka Kadınlar Ülkesi'ne şans verin arkadaşlar.
Hoş kalın, kitapla kalın. ♡
Oncelikle Son Kamelya nın sevgili Sarah'ın okuduğum ikinci kitabı olduğunubelirtmek istiyorum. Konusuna da gelecek olursak; yıllar öncesinde sırlarla dolu köşkte karanlık hayat süren Flora'nin, yıllar sonra kendi geçmişinden kaçmaya çalışan Addison tarafından aydınlatılan yaşamının büyüsü ifade edilemez derecede etkileyici. Sarah'ın kelime oyunları ve ucu bucağı olmayan gizem dolu sayfaları beni son ana kadar hipnotize etmeyi başardı. Özellikle her sayfasında ayrı ayrı yürütülen tahminlerin yok oluşu ve bambaşka bi yere sürükleniş kitap boyunca bitip tükenmeyen kısır döngü oluşturuyor ki bence romanın en keyifli yeri buydu. Fakat şunu da belirtmeliyim ki kitabı bitirdiğimde hissettiklerim okurken ki kadar keyif verici olmadı (nedenini spoilerle açıklamam lazım ama incelemelerde spoi vermeyi sevmiyorum). Bariz bir hayal kırıklığı ve soru isaretleriyle dolu bir manasızlıkla birlikte derin boşluk hissi yarattı bu da bitmis bir hikayenin başında öylece kalmama neden oldu. Benden bu kadar arkadaslarrr başka bir incelemede görüşmek üzere.
Hoş kalın, kitapla kalın
Yıllardır okumak istediğim ve sonunda okuyabildiğim müthiş bir kitabın daha sonuna geldim. Bu sonlar bende hep tarifi imkansiz duygular bırakır. Hüznün, mutluluğun, birbirinden kıymetli kahramanların hayatına dahil olurken o dönemin tarihini de öğrenmenin verdigi hisler karmaşası... Canım Setterhan, Zehra, İsmail, Büyükkhanım, Hacıbey, Azam, Piruz ve adını yazmadığım tüm o dertler deryasında bir yolunu mutlaka bulmuş, imkansızı oldurmuş, ateşi gül bahçesine çevirmiş, üzerlerine atılmaya çalışılan o topraklarla köklerini daha da sağlamlaştırmak uğruna mücadele vermiş, hayatın bitti dediği yerde dur durak bilmeden yeniden başlayıp hayata meydan okumuş canım kahramanlar... savaş, acı, ölüm, aşk, umut, gurbet, yaşamak, alınan tek bir nefes için edilen binbir şükür... Hepsi nasıl anlatılır ki! Okuyun, mutlaka okuyun belki bir nebze anlatamadıklarımda birlesiriz.
Ve son olarak binlerce kez teşekkür ederim, bu romanı yazıp Setterhan ile gidemedigim her yere beni de götürdüğünüz, bana da o anları içindeymiş gibi yasattirdiginiz icin. 
Nazan Bekiroğlu
Nazan Bekiroğlu
Reklam