Turan İsmayilzade
@Safderunca
Kanatlarım Var Ruhumda
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Babalar ve Oğullar
Rus edebiyatının ilk modern romanı olarak kabul edilen bu roman geleneklerine bağlı babalar ile yenilikçi oğullar arasındaki kuşak çatışmasını konu alan bir başyapıttır. Eserde muhafazakar babalar eski Rusya’yı temsil ederken, nihilist oğullar da yeni yeni filizlenen Bolşevik devrimini yansıtıyor. İnsanlara yukarıdan aşağı bakan nihilist ana karakter Yevgeniy Bazarov’u hiç sevmediğimi ve sonuna hiç üzülmediğimi söylersem yalan olmaz. Okuması kolay olmasa da sonlara doğru daha akıcı oldu.
” Bu akrabalık duygularının insanların içine köksaldıklarını fark ettim. İnsan her şeyden vazgeçebilir, bütün önyargılarını bırakabilir ama örneğin başkasının mendilini çalan kardeşinin hırsız olduğunu kabul edemez, elinde değildir.”
” Bakın, yine mutluluk dedim. Söylesenize, keyif aldığınız zamanlarda, örneğin dinlediğimiz müzikten, geçirdiğimiz iyi bir akşamdan, sempatik insanlarlarla konuşmalarımızdan zevk aldığımız zamanlarda bile neden bunları sahip olduğumuz gerçek mutluluk olarak algılamayız da bunlar, başka bir yerdeki mutluluğun yansıması gibi gelir bize? Neden? “
Şimdi elinizdekileri sakince yere bırakın, çünkü mükemmel bir kitapla geldim size. Her sayfası heyecan dolu ve merak uyandıran “Kuyucaklı Yusuf” Sabahattin Ali’nin ilk romanı. Yazarın “Kürk Mantolu Madonna” kitabı daha popüler olsa da “Kuyucaklı Yusuf”un yeri bambaşka.
Giriş cümlesinden sizi nasıl bir kitap beklediğini anlayabilirsiniz : "1903 senesi sonbaharında ve yağmurlu bir gecede Aydın'ın Nazilli kazasına yakın Kuyucak köyü'nü eşkıyalar bastılar ve bir karı kocayı öldürdüler."
İster Türk edebiyatının en romantik kahramanı olan Yusuf, ister diğer karakterler sizlerde uzun bir süre tesirinden çıkamayacağınız etki bırakır.
Çoğunuz okumuşsunuzdur ama okumayanlara tavsiyem
İnsancıklar
174 yıldır her kuşağın başucu yazarlarından olma özelliğini koruyan Dostoyevski’nin Dünya edebiyatına ilk armağanıdır “İnsancıklar”. rusça adı “yoksul/zavallı insanlar” anlamına gelse de türkçe’ye “insancıklar” olarak çevrilen bu eseri dönemin ünlü şairi Nekrasov okuduğunda “Yeni Gogol doğdu” müjdesini vermiş, Belinski Dostoyevski’deki büyük yeteneği fark ederek onu övgülere boğmuş.
Kitap yaşlı bir devlet memuru ile uzaktan akrabası olan genç bir kızın karşılıklı mektuplarından oluşuyor. İkisi de yalnız ve fakir olan bu iki insanın birbirlerine duyduğu samimi duyguları, hayata tutunma ve karşılıklı destek olma çabalarını okurken sıradan insanların fırtınalı iç dünyalarında geziyormuş gibi hissediyorsunuz.
Üç kuruş parası ile yaşama tutunmak için çabalayan, dış görünüşleri ile yargılanan ve hor görülen insanların acıklı hikayesi bu. Gogol’un “Palto”sunu okurken hissettiğim duyguların aynısını yaşadım okurken.
Son olarak kitabın adından bahsetmek istiyorum. Türkçe’de tam karşılığı (“Zavallı/Fakir İnsanlar) varken neden “İnsancıklar”?
Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda?
